O ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ
Χτυπάει
η καμπάνα: τέλος. Ανάμεσα στο χρυσάφι,
το χρώμα από τα σύννεφα και την υφή απ'
το μετάξι, βολοδέρνει το απόγευμα, σαν
άνεργος εργάτης. Ήχοι από το παρελθόν,
ήχοι από κοράκια επιστρέφουν. Τα παγκάκια
στον πεζόδρομο, φιλοξενούνε αφιλοκερδώς
τη νεολαία. Δύνανται οι άνθρωποι να
αποκρούουν τους τυράννους - ναι, υπάρχει
κι ελπίδα τελικά, όσο υπάρχουν νέοι. Κ'
υπάρχουν και φαντάσματα καλά. στο
εγκαταλειμμένο το σχολείο - μεσ' απ' την
ποίηση, οι δάσκαλοι, που δίδασκαν παλιά,
γυρίζουν πίσω. Πόλεμος ήταν και είναι
πόλεμος ξανά·
με τ' άγνωστο - αλλοτρίωση , λέει - και τ'
άδικο, σαν μία γέφυρα για λίγους με τον
χρόνο. Τάξεις πραγμάτων κι εντολές,
φτιάχνουν το νέο κόσμο·
τα βήματα μετρημένα κι ο πεζόδρομος,
διακόσια μέτρα το πολύ. Ένα μουτζουρωμένο
- δίχως χέρια - άγαλμα, κάνει πως χαιρετάει
κάτι·
οι νέοι ανταλλάσσουνε φιλιά, με τις
καινούριες υποσχέσεις·
οι νέοι, μαθαίνουνε ξανά να αγαπούν.
Διακόσια μέτρα το πολύ, μα για αγάπη
και για ποίηση, ο χώρος φτάνει.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
ΦΩΤΟ: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 2009 - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου