Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΩΜΈΝΟΥ ΒΑΣΙΛΙΆ, ΤΟΥ ΈΛΛΗΝΑ

Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΩΜΈΝΟΥ ΒΑΣΙΛΙΆ, ΤΟΥ ΈΛΛΗΝΑ

Αποτελούσε πάντοτε το φως, μία ενέργειας αντλία και μια σοφίας προτροπή. Το απεχθές της όρασης πεδίο, έχει και κάποια όρια - ικανότητα σπουδαία και τελεία, στ' αποτελέσματα, το να μην παρεμβαίνεις (τι νόημα, θα είχαν τότε τα στοιχήματα - δίχως αυτά φευ, άφθονες θα χρεοκοπούσανε οικονομίες). Φορούσαν ρούχα όμορφα οι κοπελιές, , που θα επιδιδόταν σύντομα σε γυμναστικές επιδείξεις και σε γυμνώματα βλεμμάτων εις το δίστρατο, κάτω απ' την σκιά, του ορεινού του όγκου των Αγράφων, δίπλα από τα συναισθήματα της καθ' επιθυμίας - ο έρωτας κινεί τα πάντα, ο έρωτας τα πάντα διαλύει· ναι. το φως είναι ευθύνη· ναι, το φως είναι χαρά· ναι, το φως είναι μιαν αξία, που προστίθεται, στον ορισμό μίας ζωής, στον ορισμό του κόσμου, στον ορισμό του μηδενός, σε μαρμαρένια αλώνια. Κι όμως, ειν' αρκετό το μάρμαρο αγάλματος Ελληνικού σπασμένου, για να αποτελέσει φίλτρο, για να αποτελέσει τον ρυθμό ή και το αποτέλεσμα σοφίας - εξ ου και ο θρύλος ο πασίγνωστος ο του μαρμαρωμένου βασιλιά, του Έλληνα· του Έλληνα χωρίς πατρίδα· του Έλληνα χωρίς καρδιά.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ : ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ