ΧΡΟΝΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

  ΧΡΟΝΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Αρκεί να φτάσει· αρκεί να φτάσει ο νους, έως την συννεφιά, όπου εκπέμπει η μαγεία απογεύματος, η μαγεία μεταξύ της ώρας και των καρφιών μιας δύσης. Η ζάλη, τα κύτταρα κι οι αυτοματισμοί, απλούστατα, μπορούν και διαιρούν· και αποστρέφουνε από την γη, το αποτέλεσμα , δένοντας την ζωή, σ' ένα κατάρτι - για να 'ναι το ταξίδι σίγουρο, για να ' ναι το μελάνι της γραφής αιώνιο, σαν των ερωτικών στιγμών τις απολαύσεις και σαν τις γεύσεις ακριβώς, όπου προέρχοντ' απ' αρμύρα· και ειν' παράξενο στ' αλήθεια, το πως βγαίνει η ζεστασιά. από τα μάτια νεαρής γυναίκας, το πως φτιάχνεται εντός μίας στιγμή η νοσταλγία και το πως μια δέηση, γίνετ' ανάγκη - των δρόμων η ευπρέπεια, φτιάχνετ' απ' τους διαβάτες. Η σοφία με τον χρόνο, μεταβάλλεται και τα σύνεργα της γραφής αλλάζουν· όχι σαν μια αρχή - άλλο το να υποτιμάς κι άλλο μια κριτική να κάνεις· κι όπως ο άνεμος πάει να κοπάσει, το καλοκαίρι, ειν' εδώ ως αν μια υποχρέωση, ως αν μία ανάγκη - γράφεται η λέξη "ύστερα" με πίκρα, η λέξη "τώρα" με χαρά κι η λέξη "χθες" με νοσταλγία.

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ