Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ

Ήταν αλήθεια, πως τότε οι λύσεις, βρισκόντουσαν σε πράγματα απλά. Ένα λουλούδι και ένα φύλλο μιας γαρδένιας, ήτανε αρκετά. το μέλλον να προβλέπουν και ύστερα, οι άνθρωποι, έπρατταν αναλόγως· κατασκευάζοντας ή απεμπολώντας δικαιώματα, την ώρα ακριβώς, όπου μονομαχούσανε οι εραστές μίας ηγεμονίας - και βέβαια ο νικητής, δεν ήταν εξασφαλισμένος, γιατί εκείνη η σειρά αγώνων, θα είχε όπως πάντα και συνέχεια. Και σαφώς, κάτω από τα ρούχα της βασίλισσας, ήτανε υπαρκτός ο πόθος, για τον ένα μονομάχο - εκείνο ακριβώς το νεαρό το παλικάρι, που έμελλε κατά λάθος να βρεθεί εις την αρένα κι εκεί ν' αφήσει την πολύτιμη, την τελευταία του πνοή - οι Άγιοι, δεν έρχονται στην γη για να σκοτώνουν, έτσι η μοίρα τους είναι η φυγή. Ποιος είδε τότε και καθόλου δεν φοβήθηκε, Της Βασιλίσκος την ψυχή· καθώς το άψυχο κορμί του νέου, το απομάκρυναν οι ειδικοί απ' την αρένα. Η ίδια ήτανε εκεί, η ίδια ήτανε αλλού, σε κόσμο άλλο - εμπρός της ένας κήπος και γύρω του μία μεγάλη μάνδρα, χτισμένη με μεγάλους τσιμεντόλιθους · κάτι σαν ένας Παράδεισος κλεισμένος σε κουτί. Μόνη της εκεί, μόνη της στην ζωή, μόνη της μέσα σ' ένα αξίωμα, που ακολουθούσε ένα άλλο· υποχρεωτικά, επιτακτικά, σαν μια πορεία καταδίκου, σαν μια πορεία, πάνω σε μαύρες σιδηροτροχιές - ναι, είδε ότι αυτές κάπου τελειώνανε κι αμέσως ούρλιαξε, σαν μία λαβωμένη σκύλα - είπανε οι γιατροί, ότι τρελάθηκε και δεν την είδε πια κανείς ξανά μεσ' στην αρένα. Μόνο, τα απογεύματα της άνοιξης, συνήθιζε να κάθεται σε έν' απ' τ' ανοικτά παράθυρα του πύργου της· και να κεντά, κοιτώντας προς την δύση. Και ολ' αυτά, χιλιάδες χρόνια πριν· και ολ' αυτά, ακόμη και στις μέρες μας, ακόμη κι εκατό ζωές μετά, ακόμη και μετά χίλιους θανάτους. Η βασίλισσα κεντά, ο ήλιος δύει και ο Παράδεισος γεμίζει παλικάρια.

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ