Ο ΧΡΟΝΟΣ, Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ο ΧΡΟΝΟΣ, Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Υπήρξε ένα κάποιο καλοκαίρι· και τα μπαλκόνια μας, το ένα πλάι στο άλλο. Απέναντι η θάλασσα, τα κύματα και οι υπέροχες ανταύγειες, που υπήρξαν, που υπάρχουν, για να παράγουνε αυτό το πράγμα το υπέροχο, τον έρωτα τον ζωοδότη. Υπήρξε και το καλοκαίρι, υπήρξαμε και 'μεις, ως αν μικρά διάκενα, στου χρόνου την πορεία. Κι όλα βρισκόταν σε μια κίνηση - όμοια της κινήσεως του σύμπαντος, όμοια τις κινήσεως των μεταναστευτικών πουλιών (μια ζωή ανάμεσα σε καλοκαίρια και χειμώνες). Μεγάλη σημασία, το πώς μια γνωριμία ξεκινά - δεν το θυμάμαι πια καθόλου· δεν το θυμάμαι κι απορώ, γιατί δεν έχουν μια αρχή τα όνειρα, γιατί δεν έχουν διαφάνεια τα μοναστήρια και γιατί κάθε λευκό χαρτί, με λέξεις εύκολα δεν γεμίζει - συνηθίζαμε δε, τότε τα πρωινά, να πίνουμε μαζί καφέ και να μιλάμε· εκείνη μιλούσε δηλαδή, γιατί την πιο πολύ την ώρα, εγώ θαύμαζα: θαύμαζα εκείνη, τα μακριά της τα σγουρά μαλλιά, τον ίσιο τον λαιμό της, τα στήθη της τα μαγικά, τα λυγισμένα της τα πόδια· θαύμαζα και την θάλασσα, τα κύματα, τους γλάρους, τα δέντρα της ακρογιαλιάς - έβαζα τα χέρια μου πίσω απ' το κεφάλι κι έλεγα από μέσα μου: ναι, αυτό ειν' ευτυχία, αυτό ειν' τύχη· μία γυναίκα δίπλα μου και γύρω μας η φύση, ολόκληρο το καλοκαίρι ή μια αναμόρφωση του κόσμου ή ένα διάλειμμα κάπου ανάμεσα στην φοβερή μου μοναξιά. Τα απογεύματα δε, πηγαίναμε στην παραλία και κολυμπούσαμε γυμνοί σαν τους πρωτόπλαστους, σαν αυτούς, όπου εξαιρέθηκαν απ' την καταστροφή. Κολυμπούσαμε και η θάλασσα γέμιζε με χρυσάφι· κάναμε έρωτα κι ο ήλιος ακουμπούσε στο νερό· κι όταν μετά καθόμαστε στην αμμουδιά, μου κράταγε το χέρι - το χέρι μου, το χέρι της, η αμμουδιά, ο ήλιος, ύστερα το φεγγάρι και γύρω απ' ολ' αυτά, το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι - η δύναμη, το καλοκαίρι - η αξία, το καλοκαίρι - η ζωή, το καλοκαίρι - η ιδέα, το καλοκαίρι - η αξία, το καλοκαίρι - η ζωή, το καλοκαίρι - η ποίηση, το καλοκαίρι - η γυναίκα. Και τα βραδάκια, τον χρόνο σπαταλούσαμε σε βόλτες· τον χρόνο τον κερδίζαμε χαμογελώντας· και πίναμε στα καλοκαιρινά τα μπαρ, ποτά και μπύρες· και τραγουδούσαμε, της αποχής τραγούδια, που 'χανε μέσα τους την φράση <<σ' αγαπώ>>. Ύστερα μας επέβαλαν και πάλι τα αστέρια έρωτα, ύστερα, μας επέβαλε η αύρα μια δροσιά - κι εκεί, μεσ' από των σωμάτων την τριβή· κι εκεί, μεσ' από των σωμάτων την ανάγκη, ένιωσα να γεννήθηκε αυτό, που ύστερα το είπανε οι άνθρωποι, μνήμη και οι σοφοί, ανάμνηση - μια αναβάθμιση, γνώρισαν έτσι τα όνειρα και αποκτήσανε κι αξία παραπάνω. Αυτό το καλοκαίρι, υπήρξε και για μένα μια φορά· έπειτα έσυρε ο θάνατος μία ζωή, σε μία θάλασσα καινούρια, άλλη, σκοτεινή· όμως έρχεται κάποτ' ο καιρός και σημειώνουν κάποιες νίκες και τα όνειρα - νοήματα οι νύχτες αποκτούν, μα και τα καλοκαίρια αλλάζουν, βάφονται με κραγιόν ελπίδας και κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ως αν τις νεαρές κοπέλες, μετά απ' έμα Πάσχα. Εκείνη την γυναίκα, μέσα μου, την ανασταίνω συνεχώς· την κρατώ στα χέρια μου, όπως και τότε - είναι δικαίωμα, για κάθε τι το όμορφο, λίγη αθανασία· λίγη επιστροφή και μια συνέχεια στην μάχη με τον χρόνο· ή εκείνη υπήρξε άυλος άγγελος, όπου επέλεξε τον κόσμο των ανθρώπων - καλοκαίρι· όλα τα όμορφα συμβαίνουν καλοκαίρι - και κάθε καλοκαίρι, είναι για πάντα υπαρκτό, για κείνους που το ζούνε. Ημέρα ηλιόλουστη και πάλι, μετά από καιρό· μόνος εις το μπαλκόνι μου· κι από την μοναξιά μου, απέναντι, μόνο μπαλκόνια άλλα· ο χρόνος και η θάλασσα, απέχουν· ο χρόνος και η θάλασσα, είν' εδώ. Ο χρόνος, ο έρωτας και κάποιο καλοκαίρι.

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ : ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ