Η ΚΑΤΆΡΑ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΑΝΤΩΝΊΟΥ

Η ΚΑΤΆΡΑ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΑΝΤΩΝΊΟΥ

Κι αυτό, που νιώθω

κάθε, που η ώρα φτάνει

και εις τον ουρανό

ο ήλιος τελειώνει

τον καθημερινό τους δρόμο·

η γη, μου φαίνετ' άδεια

μα η αγάπη, ειν' παντού

μα η αγάπη μου είν' τα πάντα·

γιατί είναι δική μου

γιατί είναι δική μου, μοναχά -

και πάντοτε, αναρωτιέμαι, το πως είναι:

μελαχρινή, ξανθιά ή καστανή

με πρόσωπο, σαν μια μεγάλη λίμνη

με φωνή, σαν των αγγέλων την μιλιά -

ανασαίνω, συμπληρώνοντας

το φως, που λείπει·

διασκορπίζομαι, μονάχα για να λείπω -

να 'μαι παντού και να γυρνώ:

Ω! κατάρα του Αγίου Αντωνίου!

Ω! ώρα, που είσαι όμορφη

ώρα, που εισ' ωραία!

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΚΙΤΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ