Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΎ

Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΎ

Στα κάτεργα ιερειών, που αποτύχαν

Λαμβάνουνε μηδενισμό

Οι αμαρτίες των θανόντων·

Των φτωχών, των ντροπαλών

Και των ιδεολόγων.

Στους ψαλμούς

Των υπέρ πάντων διαδρόμων·

Ταξίδια υπερπόντια

Κι εξερευνήσεις στο χορτάρι -

Πρέπει, ότι μπορεί να βλάπτει την υγεία

Να γίνετ' αυτομάτως γνώση.

Κι όσο, αν κρώζει η ασχήμια

Λύσεις παρέχει αφειδώς

Η μέγιστη αμπώτιδα -

Δεν μπορεί·

Τα τα κίτρινα τα στάχυα, θα 'χουν δίκιο

Τα κίτρινα ποτάμια, μοναξιά -

Ένταση, δίχως λόγο

Μιλιά, χωρίς μιλιά·

Κι όταν τ' αστέρια δείχνουν νύχτα

Κι αντέχεις να 'σαι έξω, να κοιτάς

Το καλοκαίρι, είναι μια δικαίωση

Το καλοκαίρι, είναι θάρρος -

Ειν' η ψυχή το θρόισμα·

Κι η κίνηση των γερακιών, το τέλος -

"Χωριά π' αλλάζετ' όνομα

Δεν είστε πιο ωραία"

Ή

"Λέξεις απ' το τηλέφωνο

Τάματ' απ' την Κορώνη" -

Δόξα! λοιπόν στην ομορφιά

Δόξα! στο καλοκαίρι!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΚΙΤΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ