ΑΝΑΠΑΡΆΣΤΑΣΗ

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Ημέρα των Αγίων Πάντων· πάντων· κι Αγίων και θνητών και αμπελοκαλλιεργητών, γιατί, φορώντας φωτοστέφανο, τα πάντα μεγαλώνουν - τα πανηγύρια κι οι γιορτές να ειν' καλά και τα Βυζαντινά τα κάστρα. Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μία βόλτα· άνοιξη ή φθινόπωρο, από υπερβολή σ' υπερβολή και οι κατακτήσεις του μεσοπόλεμου, πρόσκαιρες ή: "μαρμάρωσε ο βασιλιάς - χάθηκ' ο κόσμος όλος". Αστροφωλιές, ακτογραμμές και περιβόλια· αδελφική η συμπαράσταση του πεπρωμένου στην πικρία - παρηγοριά, λένε· κι όμως, καιροί φέρνουν τα τέρατα, καιροί τις αγελάδες· πάνω σε πίνακες ζωγραφικής σπουδαίους, χάνουν αυτές οι εποχές, τον χρόνο της δημιουργίας· και ξανά· και ξανά και πάλι, επαναλαμβάνονται τα ίδια και τα ίδια λάθη - όχι σοφοί οι άνθρωποι· κι όχι σπουδαία τα μουσεία - ευθύνη ασήκωτη και απροσπέλαστος ο χρόνος (το ξέρω και το ήξερα)· και είπα "μέχρι εδώ· οι εμφανίσεις πια, επ αμοιβή μονάχα". Κι όπως περνούσανε οι αμαξοστοιχίες κι όπως χτυπούσανε τα καμπανάκια, ξημέρωνε την μέρα ο Θεός, φύλαγαν τα ποτάμια τους οι Νύμφες και στις θάλασσας κυριαρχούσανε απόλυτα, οι πιο μικρές γοργόνες· οι διαφορές, δίναν αναφορά στις διαστάσεις· κι ήταν αυτή η αφορμή, που έκανε τους ποιητές να γράφουνε λέξεις απλές, μες στα ποιήματά τους. Απέθεσε ο Ιησούς τις τελευταίες του ελπίδες, στους γιατρούς, για να γλιτώσει απ' τις πλέον δύσκολες τις ερωτήσεις - άλλωστε τον δρόμο του, τον ήξερε καλά και από πριν, όπως γνωρίζουμε και όλοι μας κι ας κάνουμε πως όχι. Έκτοτε, περάσανε από την γη αμέτρητες εκλογικές διαδικασίες· μου αρκούσανε, θυμάμαι, ένα ή δυο περάσματα μες από καφενεία λαϊκά και τα 'χα μάθει όλα - τόσο απλή, υπήρξε η πολιτική· και το πληρώνει πια ο κόσμος όλος. Είχαν λοιπόν μεγάλο νόημα, νόημα τεράστιο, οι πόρτες οι κλειστές, όταν τις βλέπουμε, όταν υπάρχουν άνθρωποι, που επενδύουνε τα κέρδη τους, εκεί. Κ όμως, το δίκαιο, δεν είναι πάντα δίκαιο και πάντα, δεν κερδίζει - μίσησα όμως και μισώ, τους ασελγώντες στους νεκρούς (τζάμπα το ότι διάβασαν - τζάμπα το ότι μάθαν)· διαγράφω τους, αμέσως· και "γαία πυρί μιχθήτω", μέχρι· την τελική, μέχρι την τελευταία την Ανάσταση· μέχρι εκεί, που λες: "δεν πάει παρακάτω" - με πόρτες ορθάνοιχτες, θα ζουν οι νέες οι γενιές και με το πρόσωπο φυλακισμένο, εντός μίας φυλής καινούργιας: άνθρωποι - τηλεχειριστήρια, λέει· κι ουτ' ο Θεός δεν ξέρει το μετά. Χρονοντούλαπα, οι απόλυτες ανάγκες· χρονοβόρες διαδικασίες, παρελθόν και παραλογισμοί - φώτα και κήπος "εν τω μέσω της νυκτός"· μια φάλαγγα, για κάτι ψάχνει· κόσμος συγκεντρωμένο -. κάποιος φιλά κάποιον στο μάγουλο και κάποιος τρίτος, τον σκοτώνει - " για να πληρωθεί η γραφή", έστω και σαν αναπαράσταση κακόγουστη· σημασία έχει, να υπάρχει αγωνία· σημασία έχει, το ενδιαφέρον· κι ας ειν' το αποτέλεσμα "μηδέν".

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΚΙΤΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ