ΜΙΑ
ΜΑΡΓΑΡΊΤΑ
Τόπος:
πόλη, τοπίο: αστικό, δρόμοι: μέσα στην
κίνηση· και ειν'
νωρίς, δεν άρχισαν ακόμη τα θαλάσσια τα
μπάνια. Κι όμως, οι μεγάλες ζέστες,
φτάσανε σχεδόν μαζί με τα αποδημητικά
πουλιά - κεκτημένη ταχύτητα, η αφορμή·
και οι απόμαχοι και οι μεγάλοι ευεργέτες,
πάντα απρόθυμοι ν' αγωνιστούν, για ότι
δεν συμφέρει τους - αγενές μεν το γεγονός,
πραγματικότητα δε ωμή, ειν' η ζωή: "μ'
ευχές, δεν ζεις τα όνειρα". Κενά στην
μνήμα· κενά,
στην αφοσίωση όσων εργάζονται για κάτι
ιερό - άλλα λεν και άλλα κάνουν - ωράριο,
ηλίθιο τελείως·
κρίνα και κερασιές·
φαρμάκι κι αμβροσία·
ότι ζητάει ένας νέος αυτοκράτορας - παρ'
ολ' αυτά, η δεσποινίς του τρίτου, απ' το
μπαλκόνι της, αρχίζει κι αιωρείται,
αρχίζει και πετάει (σαν τον γάιδαρο του
παιδικού του παιχνιδιού και σαν βελόνι)·
και μπλέκει με τα σύννεφα και μπλέκει
με τον ήλιο - πρέπει να πιστεύεις την
ζωή και πρέπει να ρισκάρεις. Κάποτε
γίνανε εδώ οδομαχίες·
κάποτε, τα σχοινιά των κρεμασμένων,
σπάσαν με δύναμη κι ακούστηκαν παντού
- αν δεν υπήρχε βία γύρω μας, ποιο θα 'ταν
άραγε, το έργο των ηρώων; Άνοιξαν, λέει,
τα σύνορα και για τους αποστάτες·
κι όσα ο χρόνος ξέχασε, τα 'φερε η στιγμή
- καμία θάλασσα, κανένα κύμα, καμία επαφή,
πια δεν με εκπλήσσει·
ούτε καν ένα καράβι, από αυτά, που ξεκινάν
απόγευμα για Σαντορίνη. Ωραία ειν' να
φτιάχνεις μέσα απ' την ψυχή σου καλοκαίρια·
και απ' τα καλοκαίρια, στα ποιήματα,
αρκεί· μια
μαργαρίτα, για να σου μάθει, το πως
είναι,ν' αγαπάς.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΉ ΣΥΛΛΟΓΗ : ΚΙΤΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου