ΤΑ
ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ
Χρυσές
μυρωδιές, από φευγάτο ήλιο·
ορίζοντας φτιαγμένος, από παλιού
μοναστηριού τους τοίχους - κι όμως,
ψαλμωδίες, δεν ακούγονται·
κι όμως, μιας Παναγιάς τα προεόρτια,
έχουνε ξεχαστεί, μέσα σε ήχους πιάνου·
που κάποιος παίζει·
που παίζει κάποιος αόρατος - είναι η
ακοή των ήχων του, προνόμιο, για κάποιους
μυημένους. Έτσι, παράγονται τα νέα τα
φεγγάρια·
σαν δώρα·
σαν φορεσιές, όποια αποκριάτικες·
σαν τα παγκάκια μιας μικρής πλατείας -
χρειάζεται εξάσκηση, για να μπορείς να
ξεχωρίζεις, το τι είναι αντίσταση, μεσ'
στα κοινά μικρά εγκλήματα, της κάθε
μέρας, που περνά. Τα δέοντα λοιπόν, σε
κάθε εξουσία·
κι απ' εκείνο το χωριό, μέχρι την θάλασσα,
περίπου δύο ώρες δρόμο·
κάποτε ο τρόπος θα βρεθεί·
κι η θάλασσα, θα φτάνει όπου θέλεις. Ναι,
τότε ο τρόπος θα γεμίσει με Κυκλάδες,
με Σποράδες, με διάφανα, πανώρια
Δωδεκάνησα·
οποία ευτυχία για τον καθένα, που εγεννήθη
στεριανός. Είναι κι αυτός ένας από τους
λόγους, που το φεγγάρι, εκτός από πλευρές,
έχει και πρόσωπα·
και τα αλλάζει - τα διαμορφώνει, αναλόγως
τι φωτίζει. Πρόσωπα ψυχρά: όταν φωτίζει
στρατηγούς·
και χαμογελαστά: όταν φωτίζει τα παιδιά,
που πάνε στο σχολείο.
AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου