ΟΥΡΆΝΙΟ
ΤΌΞΟ ΜΟΛΥΒΙΏΝ
Ένα
έπος από μόνο του, δεν είναι ικανό να
περιγράψει τ' αποτελέσματα μιας εποχής.
Οι πόλεμοι·
οι πόλεμοι και οι στιγμές ειρήνης, δεν
δύνανται στην ίδια ζυγαριά να ζυγιστούν,
δεν δύνανται, να μην στέκονται μαζί,
μέσα σε καλλιμάρμαρα στάδια παλιά κι
ύστερα, σε καταπατημένες παραλίες - ο
φόβος που φωλιάζει στις ψυχές, ειν'
αδικαιολόγητος, όπως ειν' αδικαιολόγητα
τα αυτοκίνητα, όταν κορνάρουν συνεχώς
οι οδηγοί τους. Κι εμείς, τι κάνουμε; Κι
εμείς, γιατί μιλάμε; Σσσ...σαν ο Θεός
δημιουργεί, δεν θέλει να ακούει. Ε;
Δημιουργεί ο Θεός; Δημιουργεί ο Θεό,
θεό; Κι όμως, εκείνο το παιδί με τα κοντό
παντελονάκι, που παίζει μεσ' στον κήπο,
ουδόλως νοιάζεται, γιαυτό το πώς και το
γιατί, μίας δημιουργίας - ειν' η ζωή απλή
για τα παιδιά·
πρέπει να το κατανοήσουν κι οι μεγάλοι.
Μμμ...ειν' η οσμή από του μολυβιού το
ξύλο, κάτι άλλο, κάτι μοναδικό, κάτι, που
εκτιμά μονάχα όποιος γράφει - μεταξύ
κόκκινου, κίτρινου και μπλε, είναι η πιο
σοφή επιλογή, είναι τα πάντα·
ω! ουράνιο τόξο των μολυβιών·
ω! έρωτα, που μεσ' απ' τ' όνειρο, περνάς
νύχτα και μέρα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου