ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΡΟΝΟΥ

Φτάνει μια σιωπή μονάχα, για να αρχίζει μια συγκέντρωση στιγμών.

Ο χρόνος, μετά την λέξη σήμερα, γίνεται μονοπάτι.

Και η γραφή, ένας χάρτης από τελείως άγνωστες γραμμές

Που κάνουνε τα πάντα

Να είναι σαν κάτι αλλοπαρμένα δειλινά

Από εκείνα που οι ερωτευμένοι δεν ξεχνούν

Και που οι μελλοθάνατοι, προφέρουνε

Τις τελευταίες ζωντανές τους λέξεις.

Ανοίγω κάποιες κάρτες

Μέσα τους κρύβονται αιώνια διλλήματα.

Ανοίγω μια πόρτα

Πίσω της χάσκει μια στοά

Ελεύθερη· κενή μέσα στον χρόνο.

Δεν έχει τέλος η στοά, δεν έχει άκρη άλλη

Δεν έχει χρόνο.

 AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΠΟΙΗΣΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ