ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ

      Η μητέρα συνήθιζε να ρίχνει πάνω από τα  έπιπλα, ολόλευκα σεντόνια. «Είναι για την σκόνη», έλεγε· δεν την πίστεψα ποτέ, γιατί γνώριζα, πως κατά βάθος ήθελε να θυμάται – οι νεκροί όταν γυρίζουνε, συνήθως έχουν το χρώμα το λευκό· ίσως λόγω συγχώρεσης. Άλλες φορές συνήθιζε να διαβάζει ιστορικά μυθιστορήματα, έχοντας ως κριτήριο για την επιλογή της, κάποιο σκάνδαλο – είναι κι αυτός, ένας ακόμη τρόπος για να ζει κανείς, κάτι που το φοβάται… Μια μέρα ηλιόλουστη, με πήρε απ’ το χέρι. «Πάμε να δούμε το σχολείο που θα πας», είπε· ποτέ ξανά δεν μου χε στην ζωή μιλήσει, με φωνή τόσο γλυκιά· έπειτα μου έδωσε μια ξύλινη κασετίνα, γεμάτη υλικά γραφής: μολύβι, ξύστρα, γομολάστιχα· και πάνω της υπήρχε καρφωμένο, ένα πολύχρωμο, μικρό αριθμητήριο – ποιος να ξερε τότε ότι… Αλλά ήτανε και τα χρόνια τέτοια, που μοιάζανε με τα σημερινά· ποιος το περίμενε; Μοιάζανε τα χρόνια – δεν μοιάζανε οι άνθρωποι…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ