ΕΚΤΟΣ ΤΡΟΠΟΥ

      Τα παιδιά εκείνες τις ημέρες δεν κοιμόντουσαν καθόλου. Συνήθως καθότανε κάτω από σκάλες και περίμεναν: έναν πατέρα, μία μητέρα, μία γιαγιά, έναν παππού… Αγαπούσανε πολύ και τους καθρέφτες· μέσα τους κοίταζαν τους εαυτούς τους – βλέπανε αντί για κάποιους επαναστάτες, που είχανε ονειρευτεί, που είχανε πιστέψει, πρόσωπα βολεμένων αστών, μ’ όλο το life style μίας μοιραίας εποχής, να αιωρείται πάνω απ’ τα κεφάλια τους, σαν φωτοστέφανο ομαδικό αγίων. Ένα απ’ τα παιδιά, άρχισε να βουρκώνει. «Όχι κι εμένα», φώναξε και άρχισε να τρέχει προς την πόρτα· την άνοιξε με μια κλοτσιά και βγήκε έξω – ήτανε άνοιξη, ο αέρας είχε ζεστάνει αρκετά κι είχαν αρχίσει να ανθίζουνε τα δέντρα. «Όχι κι εμένα», ψιθύρισε ξανά… Τα δάκρυά του σκούπισε και άρχισε να περπατά μέσα σε ένα έρημο χωράφι, πατώντας πάνω σ’ αγριοράδικα και σε σινάπια. Στον ουρανό εν’ αερόστατο ταξιδεύει προς τόπους άλλους. Σκέφτηκε πως θα τανε όμορφα πάνω σ’ αυτό να ταξιδεύει· ήταν πολύ ψηλά το αερόστατο· κι ο ουρανός τόσο απέραντος… «Ευτυχώς που δεν υπάκουσα στις εντολές της μάζας», σκέφτηκε και κοίταξε προς τον ορίζοντα – και το τοπίο ήτανε όμορφο, όπως και η ζωή, όπως και η εξαίρεση…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ