ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΜΕ ΚΟΙΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

      Σε λίγο, οι μεγάλοι λόγοι, θα λαμβάναν επιτέλους τέλος. Ήτανε η στιγμή για να εμφανιστώ. «Που πας;», με ρώτησε κι θεία Όλγα, «Να αναμετρηθώ», της απάντησα και άρχισα να βαδίζω προς τα εκεί που έπρεπε, ενώ ο αέρας είχε αρχίσει επιτέλους να φυσά από το νότο. «Σαν στο σπίτι μου», σκέφτηκα κι άρχισα να μιλάω φωναχτά – δεν με άκουγε κανείς ή προσποιούνταν. Όμως η προφητεία του ονείρου, έλεγε άλλα· έκρυβε βία· κι εγώ ήμουν διαφορετικός. «Ή τώρα ή ποτέ;», μουρμούρισα κι άρχισα  να σπάζω καθίσματα και να πετάω πέτρες στο κοινό – ήταν αυτός ένας τρόπος, που ανακάλυψα κάποτε, για να παρακινώ τους ασφαλείς, ν’ αλλάξουν χρόνο σκέψης. Ήτανε και η στιγμή, που έτυχε μέσα σε μελαγχολικό Σαββατοκύριακο ζεστό και οι επιλογές ήτανε λίγες, αν και για επανάσταση, πολλοί μιλούσαν· ύστερα βέβαια πηγαίνανε όλοι για κρασί παρέα – και το να πει κανείς για τον Θεό· και το να πει κανείς και για την ιστορία· τα μάτια τους όμως, προδίδανε μεγάλο φόβο…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ