ΠΩΛΗΤΗΡΙΟΝ

      Συνήθιζε κάπως παράξενα να δένει τα μαλλιά της, ενώ η όρασή μου στριμωχνότανε κάπου στην μέσα των ματιών της, των χειλιών της, της απόστασης… Βοηθούσε και το βράδυ· βοηθούσε και το δωμάτιο, την παραμόρφωση μίας εικόνας, προβαλλόμενης πάνω σε τοίχο άσπρο. Ήταν και η μεγάλη φωτεινή επιγραφή, που αναβόσβηνε  πάντοτε με τον ρυθμό τον ίδιο. Πάντοτε με τον ίδιο: τακ – τακ, τακ – τακ, τακ – τακ · ακολουθώντας το αρχαίο κρεμαστό ρολόι, που είχε ξεχαστεί για κάμποσες δεκαετίες, στον τοίχο του μεγάλου χολ, έχοντας αφαιρέσει από μέσα του, εκείνο το πουλί, που χτύπαγε τις ώρες. Το πουλί είχε πεθάνει; Το είχανε σκοτώσει; Κανείς δεν έμαθε· κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει· βόλευαν όλους τότε τα νεκρά πουλιά, οι νεκροί – οι άνθρωποι οι ενοχλητικοί. Όμως περπατούσε πάντοτε ξυπόλυτη στο σπίτι. «Κοίταξε το όμορφα, που έχω κάνει τα νυχάκια μου», μου έλεγε κι εγώ έσκυβα και επεξεργαζόμουνα το κόκκινο βερνίκι  και το σχήμα τους, αδυνατώντας να φθάσω σε συμπέρασμα· το είχα το ελάττωμα αυτό. Τότε εκείνη, με αγκάλιαζε και με παρηγορούσε· είναι και η παρηγοριά, μία μορφή έρωτα, εξάρτησης, στ όρια κι αγάπης. Κυκλοφορούσε χωρίς κάποιο στηθόδεσμο , για να μπορώ κάθε στιγμή, να χω την αίσθηση σκληράδας, να βγαίνει απ΄ τις ρόγες της, που ορθωνόταν, απειλώντας με· ή θυμίζοντας, πως πρέπει να υπάρχει σεβασμός στα όνειρα μιας μέλλουσας μητέρας. «Όταν κλαίς, εισ’ όμορφος πολύ», παρατηρούσε, κάθε που άρχιζαν τα μάτια μου να γίνονται υγρά· το συνήθιζα τότε, γιατί όπως και να ναι, μία φορά ειχ’ αγαπήσει κι εγώ. Φρόντιζα να μην κοιμηθώ, πριν να μου έλεγε την καληνύχτα. Φρόντιζα μες στον ύπνο μου, να δίνω την καρδιά μου, στο κορμί της· μέσα του να την συντηρεί και το πρωί, να μου την επιστρέφει, μέσα σε τεράστια, γλυκά, βαθιά φιλιά. Όταν τελείωσε η πρώτη εποχή, άλλαξε στα μαλλιά της χρώμα· μετά το τέλος της δευτέρας, άλλαξε την μιλιά της· τρίτη, φυσικά και δεν υπήρξε – οι τρίτες ευκαιρίες, περνάν μόνο μες απ’ τους κόσμους των αισθήσεων, της φαντασίας, των παραμυθιών· άντε και μέσα απ’ της ποίησης τον κόσμο, αφού κι εκεί, απ’ όλα πρώτος πιο πολύ, ο έρωτας πουλάει… Πρώτα, πουλάει την ψυχή του ποιητή κι ύστερα όλα τα’ άλλα…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ