ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΡΟΒΛΈΨΕΙΣ

      Με χέρια σταυρωμένα κι ανάμεσά  τους, ένα κλαδί ελιάς, η πόλη δέχεται, για άλλη μια φορά, τις πρώτες τις σταγόνες της βροχής. Χρειάζεται η βλάστηση την υγρασία. Τα πουλιά, περιμένουνε ακόμα, κλεισμένα μες στα καταφύγια· περιμένοντας… Περιμένοντας μέρες ύστερες. Πέφτει μακριά ο κεραυνός κι αναστατώνονται – μετά · και πάλι ηρεμούν. Ανάμεσα σε ηρεμία κι αναστάτωση· η λογική μια κίνηση παράλληλη, με ζωντανούς και πεθαμένους. Είναι και Μάρτιος και η Ανάσταση, δεν έχει γεννηθεί ακόμη, ούτε σαν μια ιδέα. Ότι πιο εκλεκτό, ότι πιο αγνό, ότι πιο φρέσκο, είναι αυτό, που θέλω να ονειρεύομαι – και όλα μου τα όνειρα να τ’ αποταμιεύω, μέσα στα δυο της μαύρα μάτια. Μεγάλωσα κάνοντας ευχές· κάτω απ’ ένα πεύκο, μία ιτιά, ένα πλατάνι· και βλέποντας ανάμεσα στ΄ αστέρι του βορρά και στο φεγγάρι, να πέφτει με ταχύτητα, ένα αστέρι άλλο. Σχέση χρόνου, είναι τα πάντα· σχέση, αναλογία, σύνθεση, που ουσιαστικά, πολύ και λίγο, δεν υπάρχει· που ένας έρωτας μίας ματιάς, μπορεί να ξεπερνά σε δύναμη, δεκαετίες. «Δεν ξέρω τίποτα», είπα και κανείς δεν πίστεψε ποτές, πως ήμουν τότε ζωντανός. «Δεν ξέρω τίποτα», ακόμα λέω και κανείς πλέον δεν νοιάζεται – έτσι, γίνομαι επιτέλους και εγώ, ένας πετυχημένος. Μέσα σε δυο δεκαετίες, η συμφορά, άλλαξε γλώσσα ομιλίας – όμως αν και αργά, κατάλαβα και μετατόπισα τα πάθη μου, προς κάπου αλλού, αποσπώντας από επάνω τους, κάθε μορφή δημιουργίας. Στοχάζομαι το πόσο χρήσιμη, θα ήτανε μια ανταλλαγή των εποχών, ανάλογα τον χρόνο, την ώρα, την στιγμή – δίνεις μοναξιά χειμώνα, παίρνεις καλοκαιριού τον έρωτα· δίνεις μελαγχολία φθινοπώρου, παίρνεις της άνοιξης ελπίδα. Δεν τελειώνει ο χρόνος, ούτε με την συντέλεια, δέκα μεγάλων κόσμων – νύχτωσε απ’  το μεσημέρι κι οι απαντήσεις που ρθανε, είναι τελείως ασαφείς. Σήμερα όμως, ευτυχώς, δεν βρέθηκα, σε καμιά από τις θέσεις της  προτεραιότητας για κάτι – δεν ήλθε προφανώς ακόμη η σειρά μου· ειμ’ όμως σίγουρος, το περιμένω και γι’ αυτό δημιουργώ το περιβάλλον, που χρειάζεται, για να ευδοκιμήσει. Ελπίζω μια ολονυχτία, να γλιτώσει τους πιστούς. Εγώ ελπίζω – εκείνοι, θέλουνε να ελπίζουν. Τους δίνω οδηγίες πάντα όρθιος – ε, θέλω κι εγώ, λίγο να με θαυμάζουν ή και να με διεκδικούν, ίσως λόγω του ότι παραιτήθηκα απ’ τα κοινά κάπως νωρίς· πολύ πετυχημένη κίνηση, μιας κι έτσι έσωσα την ζωή μου. Και μένει η ιδέα ενός έρωτα, που έφυγε, να με παρηγορεί, γιατί έτσι απλά υπήρξε και για μένα κάποτε έρωτας, έστω για λίγο κι έστω σαν μία ευκαιρία· μικρή – μεγάλη, αδιάφορο. Θα έδινα τα πάντα, για μια ακτίνα φρέσκο φως· κι έπειτα, θα την έκλεινα μέσα στην τσέπη μου, σαν  μια σφεντόνα ξεχασμένη, παιδική, που δεν την χρησιμοποιείς ποτέ· υπάρχει όμως πάντα κάπου κι ειν’ έτοιμη προς χρήση. «Είμαι εδώ, όταν με χρειαστείς και αν το θέλουν οι καιροί, γίνομαι και ιδέα», μου λέει. Ίσως να έπρεπε και να γελάσω· κι όμως μένω και πάλι σοβαρός, αφού ακούω να ρχονται από μακριά κάποια μεγάλα αυτοκίνητα, που χουνε και σειρήνες: αστυνομικά, πυροσβεστικά· ποιος ξέρει; Δυο δρόμους, πριν φτάσουνε σε μένα, στρίβουνε δεξιά, σ’ ένα μικρό στενό· κι εκεί το θέμα κλείνει, όπως κλείσανε κάποτε μέσα στην ιστορία κάθε θέμα, που κάποιοι τα είχανε πιο πριν ανοίξει. Και ω Θεοί, σ’ αυτή την γη, το βλέπω· το βλέπω καλά, πως άλλη μια φορά, ένας αγώνας τελειώνει…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ