ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ ΕΝΟΣ ΑΠΟΜΑΧΟΥ

      Είναι πολύ απλό, να γράφω για τον ήλιο ή για μια συννεφιά απρόσμενη. Όλα είναι πράγματα υποθετικά και συμβολίζουν ή μία άνοδο ή μία πτώση – όπως το δει κανείς, αφού υποθέτοντας, μπορεί πάντα να βρίσκεται μες στην επικαιρότητα. Υπάρχουν όμως και κι οι καλοκαιρινοί οι μήνες· και λίγα χρόνια, που χαθήκαν στην βωμό της γνώσης των περί ζωής. Κάθομαι σε μια θέση άνετη· από εδώ, μπορώ και βλέπω μακριά μέσα στον χρόνο. Ναι, μόνο κοιτάζοντας την έρημο του χρόνου, μπορεί ν’ αποκτηθεί κάποια σοφία. Ξεφυλλίζω ένα βιβλίο μπλε· μετά εν’ άλλο, ερυθρό – χωρίς όμως να ασπάζομαι κάποια εικόνα· ούτε και να μιλάω με γνωστούς  αγνώστους πια (λάθη από το παρελθόν, συνομιλώντας τα, γίνονται πιο μεγάλα). Αναλογίζομαι κάποια πιστοποιητικά, που μου ζήτησαν κάποτε να βγάλω: «Αχρείοι», λέω από μέσα μου, «ποτέ δεν θα γνωρίσετε, το τι πιστεύω» - κι έτσι κατασκευάζω το απόγευμα, όπως μ’ αρέσει ακριβώς. διαλύοντας το κάθε τι απ’ το κακό μου παρελθόν και κάνοντας σκέψεις, για την μόδα, που φέτος θα λανσαριστεί, στις νέες κινητοποιήσεις άγνωστων υπηκόων. Από ότι μπόρεσα να δω, μόνο ένα παράξενο καπέλο, μου έκανε εντύπωση· δώρο – άδωρο, αφού έχω αποσυρθεί.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ