Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ

      Συλλογίστηκα ότι ετούτο το απόγευμα χωρίς βροχή, ειν’  ένα χάρισμα του σύμπαντος, σε όσους ξέρουνε καλά να αγαπούν. Αύριο το πρωί, μπορεί να βρέχει πάλι. Κάποιοι ίσως να θυμώσουν· ίσως να βρίσουν τον Θεό. Κι εγώ εδώ, τι κάνω; Κοιτάζω την αλληλογραφία μου· περιέχει μοναχά λογαριασμούς και τα φυλλάδια κάποιων διαφημίσεων. Δηλαδή, πράγματα ασήμαντα τελείως. Αρκούμαι στο άνοιγμα των φακέλων, μ’ έναν αναδιπλούμενο σουγιά να με βοηθάει, αναλαμβάνοντας την βρώμικη δουλειά - οι βρώμικες δουλειές, δεν ειν’ για ηγεμόνες· κι εγώ τι να κάνω, που κληρονόμησα ένα μεγάλο θρόνο; Στήνω λοιπόν αυτόν τον θρόνο μες το πάρκο, καλώντας τα αποδημητικά πουλιά, φέτος να επιστρέψουν πιο νωρίς· και χτυπώντας τα δυο μου χέρια, σαν να πανηγυρίζω νίκη μίας ομάδας ή μια πετυχημένη τοποθέτηση στον τοίχο ενός κάδρου, ανεβαίνω και κάθομαι επάνω του. Αυτές τις μέρες, γράφονται τα αποτελέσματα, επάνω σε λευκό χαρτί, για να μην σβήνουν εύκολα. Φυσικά, προτιμώ αυτά, να γρέφονται από άλλους- είναι η πρώτη ζώνη άμυνας αυτό το πράγμα.  Θα μου πείτε: οικογενειακά θέματα ειν' όλ’ αυτά, αλλά και πώς να τ’ αρνηθείς. Στάθηκα όμως μέχρι τώρα τυχερός και η ζυγαριά, δεν εμφανίστηκε, όπως δεν εμφανίστηκαν και οι δελφίνοι – κανείς στην εποχή μας, δεν επιθυμεί να μπλέκει. Κάτω από τα βουνά κυλάνε τα πιο όμορφα ποτάμια και μες απ’ τις κινήσεις των τρελών, φαίνονται οι πορείες της αλήθειας – δεν έχω καμιά αμφιβολία για αυτό. αφού για χρόνια έζησα στα όρια της τρέλας, εκπαιδευόμενος, στο να καταλαβαίνω, γιατί οι αετοί, πετάνε πάντοτε πάνω από τα σύννεφα. Γι’ αυτό όταν βρέχει, κρύβομαι πίσω από μια ομπρέλα μαύρη. Ναι, παίζει ρόλο τεράστιο το χρώμα, αν θες να κρύψεις μέσα του ένα μεγάλο όνειρο, να το κομματιάσεις, να το μοιράσεις στους περαστικούς, πιστεύοντας πως θα αλλάξεις κάτι - το έκανα στο παρελθόν αυτό συχνά και ω του θαύματος, πετύχαινε. Από το απόγευμα, μέχρι τ’ αυριανό πρωί, μεσολαβεί, μια νύχτα κρίσης. Κι εγώ έχω μπροστά μου ώρες πολλές ν’ αφιερώσω, στον κύκλο μιας μελέτης· κανένας δεν μου την ανέθεσε· όμως κι εγώ, θα πρέπει κάτι να κάνω, για τις ώρες που περνούν – ο χρόνος, για να προχωρήσει, χρειάζεται κι αυτός κάποια βοήθεια ή μια διαταγή να λάβει από κάπου. Κι έχω αποκτήσει τελευταία ένα θάρρος, ειδικά όταν κινούμαι στο σκοτάδι – σαν τι μπορεί κανείς να χάσει, όταν δεν βλέπει τίποτα… Μόνο όταν ακούω κέρματα να πέφτουνε στο πάτωμα, φοβάμαι. Τότε, συνήθως δεν μιλώ καθόλου, προτιμώντας ένα ρόλο αρκετά πιο ταπεινό – έχουν όρια κι οι ηγεμόνες στην ζωή τους και προτιμάνε να καρτούν τα χρήματα, όμως με χέρια άλλων... Υπάρχουν όμως κι άγνωστες λεπτομέρειες, που πρέπει να τις αναφέρω κάπου· είναι όμως πολλές· πάρα πολλές, για να προλάβω…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ