Παραπονεμένος από τον κόσμο που
αντικρίζει, είναι ο χειμωνιάτικος ο ουρανός κι απόψε- δεν με αφήνει να σκεφτώ
καθώς να πρέπει. Ακόμη και οι γλάστρες που υπάρχουν, επάνω τους, φιλοξενούν
λουλούδια χωρίς φύλλα. Όμως οι φίλοι μου, ζούνε ακόμη μέσα σε ένα καλοκαίρι· εικονικό. Στα χέρια μου, στριφογυρίζει το μολύβι γρήγορα.
Ένα μολύβι μπλε και αποτυχημένο· από τα μαλακά, όπου τα λιώνεις
γρήγορα. Εκείνη είναι μακριά, σε χέρια άλλα· κι ο χρόνο προσπαθεί να την ξεχάσει
και από μένα πριν, θέλοντας να σταθεί παρήγορος, στις σκέψεις του μυαλού μου.
Το σετ έχει και γομολάστιχα και ξύστρα, που λειτουργούν πολύ καλά. Η ξύστρα,
πελεκά τα όσα γράφει το μολύβι και σβήνει η γομολάστιχα, τα όσα πρέπει να
σβηστούν, τα όσα ειν’ βλακείες. Αλλά εγώ αγαπάω τις γιορτές, όπου τιμούνται δυο
Αγίες. Αγιά Μαρίνα και Αγιά Παρασκευή, σε σας έχω ταμένα όσα γράφω· σε σας έχω ταμένη ολόκληρή μου την ζωή. Αυτό θα πει ότι
πιστεύω μοναχά στο καλοκαίρι. Ευτυχώς, που η βροχή, σταμάτησε από νωρίς να πέφτει
και εκείνη- δεν τον μπορώ άλλο χειμώνα. Στα ύστερα του κόσμου, ζητώ τι ιερό
δικαίωμα, που είναι να απέχω. Δεν ξέρω το γιατί θα πρέπει τάχα να υπάρχω και να
ακολουθώ κοπάδια- αρνούμενος αποχωρώ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου