Χαϊδεύω ένα λευκό χαρτί, κοιτάζοντας την
θάλασσα. Κάποτε το λευκό χαρτί, ήταν λευκό φουστάνι. Όμως η θάλασσα ήταν η ίδια
ακριβώς· ο ίδιος ο κυματισμός, οι ίδιοι οι αφροί στο ακρογιάλι· κι οι ίδιοι ήχοι· οι ίδιοι ήχοι των κυμάτων, που
τέλειωναν την αιώνια πορεία τους, επάνω στης ακτής τα βότσαλα. Εκείνη όμως δεν
μιλούσε· μιλούσανε τα μαύρα της μαλλιά και τα καφέ της μάτια· μου έφτανε. Τα χρώματα που τότε μας συντρόφευαν, ήταν
χιλιάδες αποχρώσεις του γαλάζιου. Τώρα υπάρχουν και δυο άσπρα σύννεφα, που
περιφέρονται, ποθώντας να ολοκληρώσουν
κάποτε, τον γύρο του δικού τους κόσμου. Το λευκό της φουστάνι, είχε επάνω του, πολλά κεντήματα και η αντίθεση
όπου δημιουργούσε με το καφέ από τον ήλιο χρώμα του κορμιού της, ήτανε μια
υπόσχεση ή ένα πεπρωμένο μιας φυγής. Το λευκό χαρτί, όπου ακόμη το χαιδεύω,
ίσως να περιμένει την συνάντηση με μια γραφή· όμως ο ήλιος ταξιδεύει προς την δύση
του. Τα παιδιά σε λίγο, θα τελειώσουν τα μαθήματά τους- και ο καφές μου κρύωσε,
περιμένοντάς με να τον πιώ. Υπάρχω μέσα σε μια έκσταση, γυρεύοντας να μεταφράσω
μια μνήμη. Μια μνήμη ντυμένη πάντοτε να είναι στ’ άσπρα. Και το δέρμα της να είναι
χρώματος αρμυρού καφέ· όπως ήτανε κι εκείνες τις λίγες μέρες
του καλοκαιριού, που τελείωσαν γρήγορα· και άδικα χυδαία.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου