ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ

      Εάν θυμάμαι κάτι από τότε, είναι οι μεγάλες γκρίζες πέτρες, που ήτανε συγκεντρωμένες, στις όχθες της μικρής κι αθώας λίμνης. Εγώ όμως, ήμουνα απασχολημένος, με την συντήρηση  της αίσθησης της μοναξιάς, την οποία είχα πια, τόσο πολύ ανάγκη. Κι όταν κάνανε πορείες οι φτωχοί, εγώ έγραφ’ από μόνος μου, χιλιάδες διαθήκες από πλούσιους, που χάριζαν ότι είχαν και δεν είχαν, σ’ εύθυμες χήρες, ορφανά και ποδοσφαιριστές σπουδαίους. Μου άρεσε όμως να ξαπλώνω στην παραλία, ειδικά σαν ήτανε Ιούλης και γύρω μου κυριαρχούσε η βαριά η μυρωδιά, από των σπάρτων τ’ άνθη. Έλπιζα να βγει ανάμεσα από τις πέτρες κάποιο φίδι· να με τσιμπήσει· να φωνάξω· να θρηνήσω κάτι, όπου δεν τέλειωσε ποτέ. Είχα μεγάλη  όμως αντοχή στα δηλητήρια – και ήταν αυτό κάτι, που δεν το έμαθα ποτέ, όπως  δεν έμαθα ποτέ τον τρόπο, που τελικά κατάφερα ν’ επιβιώσω, μετά τόσες πολλές δαγκωματιές. Προφανώς θα έφταιγε ο τόπος ή και οι ίδιες τελικά οι πέτρες – όμως στο τέλος κατάλαβα, πως θα πρεπε να σηκωθώ, αφού είχαν αρχίσει οι βροχές και κάποιου είδους όργωμα, θα μπορούσα να το κάνω ή να το αναθέσω να το κάνουν κάποιοι άλλοι, έχοντας στο μυαλό μου, ότι το χρώμα των αγρών, ήταν παράξενο εκείνες τις ημέρες και δεν μαλάκωνε με την βροχή – ουσιαστικά ζηλεύοντας τις πέτρες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ