ΕΞΙ ΜΙΚΡΑ ΠΟΥΛΙΑ

      Έξι μικρά πουλιά ξεκουράζονται στον φράχτη απ’ τον μικρό μου κήπο. Μύτες σταχτιές, μαύρα ματάκια και φτερά χρώματος γκρι. Στα μικρά τα μυαλουδάκια τους, οι σκέψεις είναι μοναχά, λίγα σποράκια ή ψίχουλα και το νερό, όπου ξεχάστηκε στην λαξευμένη πέτρα. Έχει ήλιο, μαζί έχει και κρύο- των πουλιών το ένστικτο, μιλά για κάποιο χιόνι. Ανοίγω το παράθυρο και ανεφοδιάζω, με ψίχουλα την φύση- τα πουλιά στρώνουν· τα πουλιά τρώνε κι ύστερα πετάνε προς τον ουρανό, ευχαριστώντας τον Θεό και μην αντέχοντας τον κόσμο των ανθρώπων άλλο πια. Είπε ένα παλιός σοφός, πως των αδικοσκοτωμένων οι ψυχές, πηγαίνουν πάντα στα μικρά πουλιά. Γι’ αυτό κι εγώ τα αγαπώ και τα ταΐζω πάντα τον χειμώνα. Γιατί όταν πεθαίνει απ’ την πείνα ένα πουλί, ένα παιδί, μελαγχολεί και κλαίει. Και κάθε κλάμα παιδικό, γίνεται θρίαμβος ενός χυδαίου  υπηρέτη κάποιου τύραννου. Θέλω να ζει κάθε μικρό πουλί και να χαμογελά, κάθε αθώο τρυφερό παιδί.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ