TA ΑΔΕΛΦΙΑ

      Ένα  μικρό κορίτσι κοιτάζει μ’ απορία ένα άλογο- δεν έχει άλλο δει ποτές του. Άλογο λευκό, τεράστιο εμπρός απ’ τα μικρά του τα ματάκια. Έτσι, μέσα σε δύο μάτια παιδικά, φτιάχνονται όνειρα, μιας άλλης μέρας. Ένας οξύς πόνος διαπερνά το χέρι μου. Διαρκεί ελάχιστα, μα προειδοποιεί! Θα αλλάξει φύση το φεγγάρι· θα μας βλέπει διαφορετικά. Θα μας βλέπει ακριβώς όπως βλέπουνε το άλογο, του κοριτσιού τα μάτια πια· χωρίς κανένα φόνο και με πολύ αγάπη. Το κορίτσι, αρχίζει να τρέχει στο απέραντο λιβάδι, πηγαίνοντας στο άλογο, που στέκεται ακίνητο σε μία άκρη.  Το φτάνει- φοβάμαι μην τρομοκρατηθεί το άλογο και αντιδράσει βίαια· όμως να μην κινείται συνεχίζει. Το φτάνει· το κορίτσι ακουμπά το χέρι του, στο μπροστινό το πόδι του αλόγου. Και αμέσως  και τα δυο μαζί, σαν να ναι δυο αδέλφια, ξεκινούν ταξίδι προς τον ουρανό, γυρεύοντας τ’ αστέρια.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ