ΕΔΩ ΛΟΝΔΙΝΟ

      Ένας δρόμος χειμερινός, βρεγμένος· μια απόσταση και ένα θάρρος, για να την διανύσεις, γίνονται οι σημερινοί σου τύραννοι- και οι  πληγές από το παρελθόν, να πονάνε πάντοτε όταν αλλάζει ο καιρός. Κάτι θα ήξεραν και οι παλιοί και μαζεύονταν μέσα στα σπίτια τους, κάθε που έφευγε ο ήλιος. Ένα τραπέζι ξύλινο, τετράγωνο, μεγάλο· γύρω του, καρέκλες ψάθινες, λαϊκές. Πάνω τους καθόμουνα εκείνη την βραδιά, εγώ, ο πατέρας, η μητέρα και ένας φίλος μας οικογενειακός. Πάνω στο τραπέζι, ένα ραδιόφωνο, απ’ τα παλιά· λευκό, παραλληλόγραμμο, με πάνω του, δυο μαύρα, στρογγυλά κουμπιά. Ο πατέρας, άνοιξε το ραδιόφωνο· ακούστηκε μια μουσική παράξενη, που κάτι το απροσδιόριστο μου θύμιζε. Μόλις τελείωσε η μουσική, ακούστηκε η ευγενική φωνή ενός εκφωνητή, να λέει: «εδώ Λονδίνο». Η μητέρα αμέσως φώναξε στον πατέρα: «σσς! Κατέβασε τον ένταση, θα μας ακούσουν!» Θα μας ακούσουν; Ποιοι; Άλλωστε  εγώ τουλάχιστο, αγαπούσα τους Βρετανούς· είχα αρχίσει τότε μόλις, μαθήματα Αγγλικών. «I am, you are, he is…», έλεγε η καθηγήτρια. Ο οικογενειακός μας φίλος όμως, με καθησύχασε. «Δεν φοβάται η μητέρα σου τους Βρετανούς- τους δικούς μας φοβάται» είπε· και από τότε άρχισα κι εγώ να φοβάμαι τους δικούς μας· κάτι, που με τυραννά και επιβεβαιώνεται μέχρι και σήμερα.  Έπειτα ο πατέρας, κατέβασε την ένταση και όλοι έσκυψαν κι έβαλαν τα κεφάλια τους, στο ραδιόφωνο κοντά, εκτός από εμένα- ήμουν μικρός και δεν ήξερα τίποτε από πολιτική (ούτε και μετά βέβαια έμαθα· σκράπας μια ζωή σ’ αυτά). Πρέπει όμως να ήμουνα πολύ ερωτευμένος ( άλλο μου κουσούρι και αυτό), γι’ αυτόν το λόγο, έλιωνα συνεχώς μολύβια, γράφοντας μοναχά ερωτικές επιστολές, που ύστερα τις έσκιζα- η μητέρα μου γινότανε έξω φρενών μ’ αυτή την τακτική μου, γιατί αυτή πλήρωνε μολύβια και χαρτιά και πλούσιοι δεν ήμαστε· δεν έχω όμως παράπονο κανένα, αφού την κρίσιμη στιγμή, βρέθηκα καλά προπονημένος και αυτό ήταν το πιο σημαντικό. Θυμάμαι και ότι το φως του δωματίου τότε ήτανε κάπως να το πω μουντό, ενώ έξω τα βράδια, η μισή πόλη, ήτανε μες το σκοτάδι- προφανώς γι’ αυτό τότε οι έρωτες ήτανε ισχυροί. Ισχυροί και μυστικοί· όπως και οι ζωές των τότε ανθρώπων. Όσο για μένα, κάθε φορά που βλέπω την ζωή μου να μαυρίζει, φωνάζω δυνατά να το ακούνε όλοι: εδώ Λονδίνο, εδώ Λονδίνο!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ "ΜΑΘΗΤΙΚΑ  ΤΕΤΡΑΔΙΑ"

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ