ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ Β

      Όταν την  πρωτογνώρισα, είχε βρεγμένα τα μαλλιά της· πρέπει να περπατούσε στην βροχή, ώρες πολλές. Με είδε κι έπεσε στην αγκαλιά μου- θυμάμαι έκλαιγε και τα χείλη τους ήτανε κάπως δαγκωμένα απ’ την ένταση. «Συγνώμη», μου είπε- «θα πρέπει να με πέρασε για κάποιο άλλο», σκέφτηκα και συνέχισα να την παρατηρώ, ψηλαφώντας ταυτόχρονα το είναι της· και η βροχή έξω απ’ το δωμάτιο, συνέχιζε να πέφτει, αδιαφορώντας, για  το δράμα που ζούσαμε ή ψάχνοντας για άλλους υποψήφιους να γίνουνε βρεγμένοι· είναι και αυτό φυσικά ένας τρόπος να ξεφεύγεις απ’ το να σκέφτεσαι απλά. Τα μαλλιά της όμως μύριζαν πολύ ωραία. «Θα πρέπει να τα είχε αλείψει με κάποιο μύρο», σκέφτηκα· όμως εκείνη συνέχιζε ένα κλάμα βουβό, ενώ τα χέρια της τυλίχτηκαν γύρω απ’ το πρόσωπο μου· θυμάμαι, φορούσε ένα χρυσό ( ή τέλος πάντων χρυσαφί) δαχτυλίδι· πληροφορία βέβαια ασήμαντη, αν σκεφτεί κανείς ότι εκείνες τις ημέρες, ο χρυσός, είχε πολύ φθηνύνει. Το μόνο καλό στην υπόθεση μας τελικά, ήταν το ότι είχαμε προς διάθεση χρόνο άφθονο και αυτό ήταν ένα επίτευγμα, γιατί ήταν ο μήνας με τις νύχτες τις μικρές. Αγγίζοντας την άρχισα να την συνηθίζω- το δέρμα της ήτανε σαν από μετάξι, μα την αγάπησα πιο πολύ, γιατί δεν έκλαιγε για κείνη, μα για τον κόσμο όλο· κάτι βέβαια, που το έμαθα μετά πολύ καιρό, αλλά το είχα καταλάβει αμέσως· τελικά δεν ήμουνα και όσο πίστευα ηλίθιος. Όταν κάθισε πάνω στα πόδια μου , ένιωσα κάπως άβολα- ανθρώπινες αδυναμίες τις λένε· όμως αν αγαπάς πραγματικά, τις ξεπερνάς κι αφήνεσαι στην δύναμη σου· μα πώς διαφορετικά να δοκιμάσεις την λέξη «αντοχή» και να περάσεις το ποτάμι, που το λένε τέλος και αρχή; Και σαν σκούπισα τα δάκρυα της, μου έγλυψε τα δάχτυλα, αποδίδοντας με τον τρόπο της αυτό δικαιοσύνη, στα λάθη και στις σκέψεις, που έκανα μικρός και να αποχωρώντας τελικά μαζί μου προς την άβυσσο, βγάζοντας όλα της τα ρούχα και μένοντας γυμνή και φυσικά· αναμάρτητη.

     AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ "ΜΑΤΗΤΙΚΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ"

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ