ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ

      Χειμωνιάτικο μουντό απόγευμα· ελεύθερος χώρος από δυο καπνισμένες πολυκατοικίες· δίπλα ένας στενός, μα ασφαλτοστρωμένος δρόμος. Ένα αγόρι βαδίζει πάνω του, τρώγοντας ένα γλυκό· φοράει βαριά ρούχα και στο λαιμό του, έχει δεμένο ένα πλεκτό κασκόλ. Σε κάποια από τα διαμερίσματα, έχουν ανάψει ήδη φώτα. Το γλυκό τελειώνει· το παιδί κοιτάζει προς τα φώτα· το αγόρι θέλει να δει και πίσω απ’ τους τοίχους. Στα αυτιά του έρχεται μια μουσική·  μπορεί να την ακούει μοναχά εκείνο. Για λίγο κλείνει τα μάτια του. Γύρω του ησυχία. Ησυχία, τέλος, κενό… Το αγόρι ανακαλύπτει  τον άλλο κόσμο, πριν καν αυτός υπάρξει. Εκεί που τελειώνει ο στενός δρόμος, υπάρχει μια εκκλησία· γύρω της είναι φυτεμένα πεύκα· γύρω από τα πεύκα, υπάρχουνε και πάλι πολυκατοικίες· τα σπίτια τα απλά, έχουνε απομακρυνθεί από εκεί εδώ και χρόνια. Μια γυναίκα επάνω σε ένα από τα μπαλκόνια, τινάζει μια κουβέρτα· φοράει ρούχα απλά, μα δείχνει όμορφη· το αγόρι την αγκαλιάζει με τα μάτια του· την κάνει να πετά ψηλά στον ουρανό· την κάνει να θυμίζει μια βασίλισσα κι έπειτα την φέρνει πάλι πίσω, στο παγερό της το μπαλκόνι, που είναι ίδιο μ’ όλα τ’ άλλα. Ένα καφενείο έχει τις πόρτες του ανοικτές· από μέσα βγαίνουνε  καπνοί και θόρυβος· κάποιος σε μια γωνιά κάτι σαν ζεϊμπέκικο· δυο άλλοι άνθρωποι μαλώνουν. Από τον πρώτο όροφο, μια γριά τους καταριέται, ζητώντας κι εκείνη ησυχία· το αγόρι τους προσπερνά· το αγόρι προσπερνά τα πάντα. Κοιτάζει μόνο προς τα πεύκα· τα πλησιάζει· φτάνει από κάτω τους. Στα πόδια του, υπάρχουν μόνο: μαύρο χώμα και καφέ πευκοβελόνες. Αριστερά του ένας κορμός κομμένος· επάνω του ένα μεγάλο μανιτάρι. Είναι λευκό και το επάνω μέρος του, μοιάζει με μια πλατιά καμπάνα. Σκύβει· αγγίζει το μανιτάρι· το χαϊδεύει και κάνει μια ευχή. Έπειτα σηκώνεται· κοιτάζει προς την εκκλησία· βλέπει ένα φως· βαδίζει προς το φως. Το φως κινείται, το φως τον πλησιάζει. Το φως καθώς τον πλησιάζει, γίνεται ένα όμορφο κορίτσι, με μάτια γαλανά και τα ξανθά του τα μαλλιά, να ναι φτιαγμένα όμορφες πλεξούδες. Το κορίτσι φτάνει κοντά στο αγόρι. Το αγόρι απλώνει το χέρι του και το αγγίζει. Το κορίτσι σκύβει στο πρόσωπο του αγοριού· το φιλά στα χείλη. Τα πεύκα, η εκκλησία και το μανιτάρι, είναι οι μόνοι μάρτυρες της γέννησης μίας ελπίδας.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ