ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΙΜΩΡΗΣΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ

      Περίμενε να φτάσουνε μεσάνυχτα. Η ώρα που τον αγαπούσε πιο πολύ. Κινδύνεψε για χρόνια, πιστεύοντας  αυτά που του λεγαν οι άνθρωποι. Έμαθε να μιλά· ύστερα έμαθε να γράφει- κι αν άργησε, δεν έφταιγε εκείνος μοναχά· ήταν και οι συνθήκες άσχημες. Αλλά μετά αυτό που λεν ταπείνωση, υπάρχει και η γνώση. Ένα φλιτζάνι μισογεμάτο με καφέ, ένα ποτήρι με νερό, που ήτανε ανέγγιχτο. Δίπλα συζητούσαν κάποιοι άγνωστοι, για ένα πάρτι που δεν τέλειωσε ποτέ- δύσκολη εποχή για ανταρσίες· δύσκολη εποχή για τέχνη. Αλλά η αναμονή ήταν πολύ μεγάλη· όπως εκείνη των πρωτόπλαστων, πριν βγουν απ’ τον Παράδεισο. Μετά τα πάθη του, κατάλαβε πως η ουσία της ζωής, κρύβεται μες την λέξη «τύχη». Το μόνο που την τύχη θα μπορούσε να νικήσει, ήτανε η πραγματική αγάπη· δεν την βρήκε τελικά ή θα την εύρισκε σε κόσμους άλλους ή θα την απομόνωνε μιλώντας με τον εαυτό του, μπροστά σε μία θάλασσα ή κοιτάζοντας τα πιο ψηλά βουνά· αδιάφορο. Έγραψε αργά έναν σπουδαίο ύμνο· τον είχαν μάθει όλοι, αφού εκείνος είχε φύγει. Πρώτα δέχτηκε ένα φιλί, μετά μια δίκη, στο τέλος ένα θάνατο· έτσι συμβαίνει πάντα· στο τέλος για εκείνον έγινε ανάσταση ο ύμνος. Τον θυμάμαι μετά από χρόνια να περπατά στην πόλη που μεγάλωσε και να χαμογελά ειρωνικά. Μαζί με μένα, μόνο ένας φτωχός όπου πουλούσε χαρτομάντιλα κατάλαβε τι εννοούσε · τον ακολούθησε· προχώρησα κι εγώ μαζί τους. Έπειτα ο φτωχός ανέβηκε ψηλά σε ένα βάθρο, παριστάνοντας το άγαλμα του «άγνωστου φτωχού»- κι εγώ γνωρίζοντας τα γεγονότα, παραποιούσα την ιστορία, κάνοντας την να μοιάζει αληθινή. Όσο για εκείνο τον άνθρωπο, δεν τον ξαναείδα· ούτε καν άκουσα κάτι- ήτανε όμως κάποιες ημέρες του Γενάρη, που ο ήλιος γινότανε καυτός, που σήμαινε: ότι από εδώ είχε περάσει γι’ ακόμη μια φορά, αυτός όπου τιμώρησε την τύχη.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ "ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ"

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗ