ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΜΕ ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ

      Για να γνωρίσεις την αλήθεια της ζωής, πρέπει να γνωρίσεις τον μικρόκοσμο της επαρχίας. Πρέπει να αναπνεύσεις πραγματικά καθάριο αέρα. Η νύχτα εδώ, είναι πιο ρηχή. Δεν περιγράφω εποχές, δεν περιγράφω χρόνο. Μόνο αφαιρώ τις τελευταίες στιγμές της εβδομάδας, που βάφονται με το χρώμα της έμπνευσης. Βρέχει... Οι βροχές, στο τέλος της βδομάδας,  σημαίνουν λύτρωση. σημαίνουν μαγεία. Τι πιο όμορφο από ένα βρεγμένο δρόμο; Ή τις στάλες που κυλούν σαν δάκρυα, στολίζοντας τα ακίνητα αυτοκίνητα. Έχει και η επαρχία, τα δικά της αστικά  τοπία. Όμορφα· στατικά. Σήμερα, μιλούν οι εποχές. Οι εποχές, ντύνονται γυναίκες. Και γίνονται ερωμένες· μπορεί κι αγάπες. Η Αντιγόνη της Αθήνας, η Κλαύδια απ΄τη Ρώμη, η Φατιμέ απ΄την Πόλη, η Σιλβί απ΄το Παρίσι, και η Όλγα απ΄ τη Μόσχα. Ονειρεύομαι, σημαίνει ζω. Αναπνέω, σημαίνει ερωτεύομαι. Καθρεφτίζω τον χρόνο, στο γυαλί του δρόμου. Η ηρεμία, στο τέλος της βδομάδας, προσφέρει απλή σκέψη· απλή και όμορφη σκέψη, Χαρισμένη απλόχερα σε μια, νηνεμία άσκοπων δραστηριοτήτων. Εδώ υπάρχει χώμα. Εδώ οι αισθήσεις λειτουργούν, χωρίς έντασή, χωρίς ενοχές και η γοητεία είναι υπαρκτή. Έχει το ρόλο της και η γοητεία. Απατηλό, δημιουργικό ή αδιάφορο. Προτάσεις, αποστάσεις,  σπίτια, επισκέπτες, επισκέπτριες της νύχτας· της ανάπαυσης. Η ηδονή της δράσης, μπορεί να περιμένει. Αυτές τις νύχτες, μόνο η μνήμη βοηθά. Η πραγματικότητα ζαλίζει και παραμορφώνει. Επιθυμώντας το άσκοπο του σήμερα, χάνεις τους θησαυρούς της μνήμης. Όταν τελειώνει η  εβδομάδα στην επαρχία, στο μυαλό μου βασιλεύει η μνήμη. Κοιτάζοντας έξω την βροχή, λέω "σ΄ αγαπώ", σε ότι έχω αγαπήσει. Έστω κι αν δεν μπορούν να με ακούσουν. Οι δρόμοι εδώ,  είναι σύμβολα ήρεμων κατευθύνσεων. Και χάνονται, στα  μαγεμένα χωράφια της επιβίωσης. Στα δικά μας χώματα, στα δικά σας, στα δικά τους. Τελικά η ιδιοκτησία είναι αδιάφορη· όπως και ο έρωτας. Από "μου", γίνεται "σου", γίνεται "του". Αυτές οι νύχτες εδώ, ξεπερνούν τους έρωτες. Όλοι οι έρωτες γίνονται ένας. Όλες οι γυναίκες, γίνονται  "εσύ". Υπάρχει, ένας μαγικός τρόπος, που μια σκούπα, μαζεύει φύλλα και συναισθήματα. Αυτό, που αλλάζει είναι η ταχύτητα στον μικρόκοσμο μου. Η κίνηση, είναι αργή, σαν το πινέλο κλασσικού ζωγράφου, ή σαν τους χρόνους, σκοτεινού θαλάμου παλαιού φωτογράφου. Οι νύχτες του τέλους της βδομάδας στην επαρχία, σημαίνουν απογραφή· απογραφή γνώσης. Ο χρόνος κυλά. Εγώ μαθαίνω, εγώ διδάσκω ξαναγυρίζω, ξαναζώ. Αυτή η νύχτα ζητά επιτακτικά ήρεμη μουσική, έτσι, που να περνούν εμπρός μου οι γυναίκες που αγάπησα· χορεύοντας χορούς αργού· και βαδίζοντας αργά εμπρός μου, σαν μούσες ή σαν παλλακίδες. Παλλακίδες, που εξουσιάζουν την καρδιά μου. Αγάπες, που τα βράδια συναντώ, στο εκκλησάκι με το αγίασμα. Εκεί, που η αγάπη, γίνεται θεός, ο Θεός γίνεται έρωτας και ο έρωτας, γυναίκα. Και η γυναίκα, γυναίκες. Και οι γυναίκες , σύννεφα. Και τα σύννεφα, σταγόνες της βροχής. Οι αγάπες μου αυτό το βράδυ, έγιναν σταγόνες της βροχής. Ναι. τις βλέπω να χορεύουν. Το εκκλησάκι με το αγίασμα είναι εδώ, το εκκλησάκι με το αγίασμα, είμαι εγώ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ "ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ"

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ