Ο ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

      Η ύπαρξη, δεν είναι μοναχά το προφανές· μα είναι κι αυτό, που ναι κρυμμένο, μέσα στις στάχτες των αιώνων. Οι συντεχνίες, παράγουν ανεμομαζώματα μονάχα· παράγουν θύελλες μιας εποχής, φτιαγμένης από πλάνη. Σημασία όμως έχει το να δημιουργείς ελεύθερα· και το να γράφεις  με μολύβια όμορφα, ότι θα γίνει αύριο, αποστερώντας τον κακό σου εαυτό, απ’ της κυριαρχίας την ελπίδα. Τελευταία, αρέσκομαι να συζητώ για το ωραίο, για κοπελιές όλο χαμόγελο. Η επαρχία έχει αφθονία · δεν είναι πια όπως παλιές· δεν είναι όπως τώρα, που χάνω την ψυχή μου, μέσα στο όνειρο ενός γαλάζιου απογεύματος, εντός ενός χειμώνα, που όμως βιάζεται να φύγει, νιώθοντας πικραμένος. «Δεν ειν΄ κακός κάθε χειμώνας», φωνάζει και χειρονομεί αποχωρώντας. Από τα βουνά, το νερό κατεβαίνει, κινούμενο γοργά μες τα ποτάμια- ναι εδώ υπάρχουνε ακόμη ποταμοί. Και τις νύχτες οι γάτοι και αυτοί αναζητούν τα ταίρια τους, επάνω σε σπασμένα κεραμίδια, νιαουρίζοντας με πάθος και τελικά πεθαίνοντας κάτω από τα λάστιχα ψυχρών αυτοκινήτων.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ : ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ