ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

      Κάτω από ένα ολόγιομο φεγγάρι· στην μέσα μιας γήινης ημέρας, ο έρωτας μαθαίνει το πώς να πολεμάει τον χειμώνα. Μια έκπληξη αναμένεται, να ειν’ για κατιτίς μοιραία· αν είναι για καλό ας γίνει. Ένα παράθυρο, παίρνει στην αγκαλιά του μια γυναίκα- την γδύνει· την προσφέρει τάμα στον Θεός, ζητώντας του μονάχα λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω λιόγερμα. Τα χώματα του απογεύματος, είναι τιμή για τους ερωτευμένους· τους αγαπούν· τους προκαλούν· τους συντροφεύουν. Δημιουργούν τους μύθους των αιώνων: ήρωες, βασιλιάδες, χωρικοί· λιποτάκτες όλοι τους, από μια πράξη, που δεν τόλμησαν να κάνουν· από λόγια, που δεν τόλμησαν να πουν: σ’ αγαπώ, σε λατρεύω, μωρό μου και λοιπά· γλυκανάλατα σερβίτσια εποχής, από αυτές τις εποχές, που γκρέμισαν τον κόσμο. Αγαπημένη μου, το μέλλον όμως είναι αλλού· μείνε όμως στο παράθυρο· έτσι· γυμνή και κοίταξε και πάλι το φεγγάρι· μην φοβάσαι τα δάκρυα σαν τρέχουνε, δε είναι μια σπατάλη· τα χρώματα του απογεύματος, μιλάνε συνεχώς γι’ αυτό και λεν αλήθειες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ