ΑΣ ΒΡΕΧΕΙ

ΑΣ ΒΡΕΧΕΙ

Και σήμερα σε περιμένω να περάσεις,

Τι κι αν φυσάει, τι κι αν κάνει κρύο.

Ζω με την ελπίδα να σε δω και πάλι.

Και κρύβω τον έρωτά μου,

στη πιο βαθιά κρυψώνα που ΄χω στην ψυχή μου.

Άραγε να υπάρχουν και άλλοι,

τόσο κρυφοί και τόσο ταπεινοί έρωτες;

Μπορεί.

Γεγονός ασήμαντο.

Και να που περνάς από εμπρός μου,

προσπαθώντας να βρεις,

τον πιο ζεστό το δρόμο, μέσα στο καταχείμωνο.

Με μια κίνηση μπορώ να σε σταματήσω,

να σου πω σ αγαπώ, να σ αγκαλιάσω, να σε ζεστάνω.

Μα και πάλι αυτά τα αόρατα χέρια, που τα λένε:

ντροπή, δειλία, φόβο, αμηχανία, απόρριψη,

με κρατούν δεμένο με αόρατα δεσμά.

Και η ψυχή η πιο απαλή φυλακή 

των πιο θερμών συναισθημάτων.

Έφυγες· μια μικρή ορχήστρα ακούγεται να παίζει από μακριά.

Φυσάει και κάνει κρύο· μια ζέστη μοναχά υπάρχει·

είναι ο έρωτας για σένα· αυτός που ειν’ δεμένος στην ψυχή.

Υπάρχεις· υπάρχεις και θα ξαναπεράσεις.

Ας φυσάει· αρχισε να βρέχει.

Ας  βρέχει.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ " ΣΤΟΡΓΗ"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ