ΜΕ
ΘΈΑ ΤΟ ΙΟΝΙΟ
Γίνεται
κάποτε κι ο ήλιος βαρετός - τότε η βροχή
λυτρώνει,Και τούτη η βροχή εδώ, μέσα της
κρύβει κάτι τολμηρό, κάτι το έντονο,
κάτι από έρημο Σαχάρα. Καφενείο με θέα
το Ιόνιο. Κι ανάμεσα σ' εμένα και στην
θάλασσα, ένας μονάχα δρόμος. Κι ανάμεσα
σε μένα και σε σένα, πάλι, ένας μονάχα
δρόμος. Ένας βρεγμένος δρόμος - τον
βλέπεις τάχα και εσύ·
και οι σταγόνες, δίδαγμα, που πρέπει να
το ξέρεις. Το απόγευμα αυτό κρύβει πολλά.
Είναι διαφανές μέσα στην συννεφιά του
- ταξιδεύει. Θα τινάχτηκε στο μπαλκόνι
και το αρχαίο γιασεμί - θυμάσαι τότε,
πως η μητέρα μου το φρόντιζε; Φροντίδα
μητρική κι όσο αντέξ' ο χρόνος. Κανείς
όμως θυμός· καμιά κατάρα πια, για την
βροχή ετούτη. Μια αίσθηση δικαίωσης, μ'
αναστατώνει - κι ας είσαι μακριά· νυχτώνει
πιο νωρίς και τ' αναμμένα των αυτοκινήτων
φώτα, αντανακλούν στη άσφαλτο, κάτι απ'
την δική σου ομορφιά· κάτι από τα χρόνια,
που μεγαλώνοντας περάσαμε μαζί. Δάκρυα,
δεν υπάρχουνε καθόλου - δεν πρέπει να
υπάρχουν δάκρυα στα μάτια, αυτών που
ζούνε μακριά, αυτών όπου χωρίσαν, χωρίς
να έχουν την τιμή, έναν αποχαιρετισμό
και εν' αντίο να ζητήσουν.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΑΠΟΣΤΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου