ΤΗΣ ΑΝΑΛΉΨΕΩΣ

ΤΗΣ ΑΝΑΛΉΨΕΩΣ

Ήταν θυμάμαι και αυτό μια εκδοχή: χρόνια σαν φαροφύλακας, δεν γνώριζε πολλά από στεριά Κι όταν τοποθετήθηκε στο ληξιαρχείο σαν κλητήρας, έμαθε τι θα πει <<μηδέν>> - έκπληξη και αυτή, γιατί, χωρίς ανατροπή, ζωή πια δεν υπάρχει.

Κάποτε τον συνάντησα να τρώει μοναχός, σ' ένα πολυτελές εστιατόριο - εντύπωση μου έκανε, ένα τεραστίων διαστάσεων κηροπήγιο, που ήτανε βαλμένο στο τραπέζι του. Κι έτρωγε μόνος του, στα σιωπηλά, ενώ την ίδια ώρα, κάπου αλλού, τα πάντα ήταν σκεπασμένα με ομίχλη.

Μια πόλη - δυο εποχές. Μια πόλη - δυο ιδέες. Τι άλλο να 'χε γίνει δηλαδή; Οι ισχυροί συνήθως είναι, που νικάν. Οι σκιές κάποιων αγώνων, είναι, που μένουν στους αιώνες, να γυρνάνε, σαν τα φαντάσματα, τα αγαθά των τότε αυτοκτόνων.

Τελικός κριτής: η ησυχία ενός δρόμου, μετά το κλείσιμο της αγοράς. Ή γίνεται και έτσι η δουλειά, μιας και κανένας μάρτυς δεν υπήρχε - δεν υπάρχει, για να προσφέρει μια επιβεβαίωση του μαρτυρίου.

Όταν επέστρεψε απ' την Καπερναούμ, υπήρξε μια υπέρβαση, ο ίδιος για τον κόσμο· ενώ τότε βασίλευε η αναρχία στον πλανήτη και φυσικά, ουδείς μπορούσε να αρκεστεί στην λογική, για να μπορεί τα τότε δρώμενα να κρίνει.

Εκείνες τις ημέρες, έμενε σε μια απ' τις απόμερες τις συνοικίες. Στο κέντρο, δεν τον είχα δει ποτέ. Μονάχα μια φορά, τον είχα συναντήσει, σε μια παράλληλη οδό· έψαχνε: το πλέον κοντινό αεροδρόμιο, που βρίσκεται να μάθει. Φευ, αεροπλάνα πια στην πολιτεία δεν πετούσαν.

<<Πρέπει να αναληφθώ!>>, μου είπε, με φωνή γεμάτη αγωνία.

Τον κοίταξα λυπημένος.

<<Καν' το μόνος σου>>, του απάντησα.

Και σαν μέσα σ' ένα θαύμα, εξαφανίστηκε αμέσως από μπρος μου.

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΦΥΡΔΗΝ ΜΙΓΔΗΝ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ