Η ΜΟΙΡΑΣΙΑ

Η ΜΟΙΡΑΣΙΑ

Δειλινό, ανάμεσα σε πέτρες· χαλάσματα ναών αρχαίων· ότι απέμειν' απ' του χρόνου τις μεγάλες διακοπές. Άγγελοι σε δράση, περαστικοί· επίπλαστες μορφές αρχαίες. Το φως αχνό και δίπλα, το ποτάμι, κατεβάζει ιστορία. Κι αναρωτιέμαι, ποιο να 'ναι τάχα το μολύβι, με την πιο άνετη γραφή, που 'χει από πτιν γνωρίσει την αγάπη - ο φανατισμός, δεν έχει θέση, ανάμεσα σ' ερωτευμένους. Αλλά τα βουνά γνωρίζουνε απ' όλους πιο καλά. το πως να ταξιδεύουν· αλλά τα βουνά, κερδίζουνε τα πάντα γύρω τους, μ' αυτή, την ψεύτικη, την πρόστυχη την σταθερότητα, όπου εκφράζουν - εκτός αυτού, τα μόνα πράγματα, που μένουν στην ζωή, από την παρουσία των ανθρώπων, είναι κάποια καντήλια· πότε σβηστά και πότε αναμμένα - άξιο το να χρησιμοποιείς την αλλαγή, ζητώντας την σοφία· κι όμως, για κάποιους, είναι ο έρωτας μια λύπη, όσο δεν βρίσκει σταθερό απάγκιο ο καιρός - το θάρρος, που 'χω, αρκετό και δεν φοβάμαι· και δεν αντιμετωπίζω τις καταστροφές, μόνο με την συμπόνοια - μαστίγιο στην εξουσία και περιφρόνηση εις τα μεγάλα αφεντικά· κάτω απ' την γη, είναι κάτι που επιβάλλεται, η μοιρασιά στα ίσια.

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ