ΕΝΔΙΆΜΕΣΗ ΕΠΟΧΉ

ΕΝΔΙΆΜΕΣΗ ΕΠΟΧΉ

Μετά το Πάσχα, μετά των Μυροφόρων, μεσολαβεί μιαν άλλη εποχή, πριν απ' το καλοκαίρι. Εποχή, που λες: πρέπει κάθε φορά, αλλιώς να την μαθαίνω· όπως καθ' έρωτα καινούριο - άνεμοι χλιαροί, σύννεφα, που όλο τρέχουν και πλήθος νέων ιδεών, που βρίσκουν καταφύγια, επάνω στις πλατείες.

Κάποτε. σκέφτηκα, πώς θα 'τανε ο κόσμος, εάν πολλαπλασιαζόταν η μορφή του με καθρέφτες - φοβήθηκα· μα έτσι θα γινόταν όλα, τύψεις.

Να, η αγορά· και οι πανέμορφες γυναίκες, που ψωνίζουν - κρατώ την σιγουριά ενός μπλου τζιν, ελέγχω αμαρτία. Ή άλλες κυρίες, ώριμες, καθ' οδόν για συναντήσεις μ' όμοιές τους· κρατώντας κουτάκια με γλυκά ή άλλα μικροδώρα - σημασία έχει αυτές τις μέρες, να 'χουνε κίνηση οι δρόμοι.

Κι ότι και αν συμβεί, είναι μαγεία· με εν' απλό χαμόγελο, σβήνει μια φλυαρία - ο μαύρος ερωδιός χρώμα αλλάζει· το κέρδος είναι πολλαπλό, μιας και τα ρούχα, λιγοστεύουν - όρια του γυμνού, ως και μια διαφάνεια, που τις ψυχές τρυπάει.

Είναι όπου μπορώ τώρα κι εγώ και συμπονώ τους πάντες· γίνομαι με το πάθος ένα ή και με την απογευματινή βροχή, που δεν ξεχνά να πέφτει - παρέα με τις σχολικές τις εκδρομές, παρέα με ζευγάρια νεαρά, που αναζητούν, πως γίνεται απ' όνειρα, μία φωτιά ν' ανάβει.

Παίζω ως αν παιδί - βρίζω, ως αν μεγάλος. Η θλίψη φεύγοντας, με απελευθερώνει...

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΚΙΤΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ