ΡΕΚΒΙΕΜ

ΡΕΚΒΙΕΜ

Το ηλιοκαμένο δέρμα, ουδόλως ειν' απόδειξη καλοκαιριού, όπως κι ότι φαίνεται, μέσα από αραχνοΰφαντη γυναίκας φούστα. Σήμερα, έχει κύματα η θάλασσα μεγάλα· κι όσοι μεσ' στη ζωή τους πόνεσαν πολύ, αισθάνονται την γαλήνη και φτιάχνουνε μία ζωή διαφορετική, μία ζωή μακριά απ' όσα έζησαν, απ' όσα γνώρισαν, απ' όσα είδαν. Αποχωρώντας, τείνουνε στο ελάχιστο τα πάντα - κι εγώ, δεν θέλω να μιλάω πλέον για ρυθμούς, μα μοναχά για χρώμα. Δυτικός φυσάει άνεμος - για την ακρίβεια, νοτιοδυτικός· αυτό φυσικά, δεν μου απαγορεύει να θαυμάζω, όπου το βλέπω, το ωραίο. Είμαι εκτός συστημικής γραφής. εκτός πραγματικής ζωής· κάτι, όπου το χαίρομαι, χωρίς λεφτά στην τσέπη - μπορώ δε και καθορίζω πλέον μόνος μου, τις ημερομηνίες αλλαγών: Πρώτη Σεπτέμβρη, Δέκατη Μάρτη, Δέκατη Πέμπτη κάθε Φλεβάρη δίσεκτου, κάθε κουτσού Φλεβάρη· ασχέτως αποτελεσμάτων, πάντοτε δικαιώνομαι - πραγματικά, πλέον η μουσική, έχει καταστεί προβλέψιμη, όπως και του ηλίου κάθε μέα η φυγή. Μια γειτονιά, να είναι όμορφη, γίνεται εύκολα· κι αρκεί· μιας και σε μία γειτονιά, υπάρχουν πάντοτε, τα πάντα. Φίλοι κι εχθροί, παντού οι ίδιοι· φίλοι ή εχθροί, παντού οι ίδιοι - μία εκτίμηση, περίπου λάθος, κακό κάνει μεγάλο, όπως και μια εξάρτηση· γιαυτό πια γράφω σε εντελώς λευκό χαρτί, μόνο δυο - τρεις αράδες την ημέρα· κι ύστερα περιμένω. Σαν έρχεται το βράδυ, έχω μαζί μου, πάντα δυο κεριά (φτάνουν για να 'χω φως, ως το πρωί). Αρκεί· αρκεί, γιατί, ότι το περισσότερο, την μέρα μεγαλώνει· και οι δυνάμεις μου, ειν' πλέον μετρημένες - προφανές, το πρόωρο μου γήρας· προφανής και ο σκοπός μίας εκδίκησης, μαζί με αλλοφύλους. Ευτυχώς όμως για μένα, γιατί στο τέλος θα νικήσουν οι γυναίκες· κάποιες από αυτές, κάποτε μου 'χανε πει και λόγια τρυφερά - η ύπαρξη σκαλοπατιών στην κοινωνία, είναι μία δικαίωση· είναι μια εργασία δεύτερη, στα χέρια τροχονόμων· λίγο πιο δεξιά, λίγο πιο επιδέξια ή απλώς αριστερά από την κεντρική πλατεία, γίνεται κάθε μέρα, μία συνέλευση - ανάλογα με την ημέρα και ο πρωταγωνιστής, ανάλογα με τον πρωταγωνιστή και η ημέρα. Τι ωραία ειν' ολ' αυτά από μακριά σαν τα κοιτάζεις! Τελειώνουνε και τα των αμελητέων βροχοπτώσεων· και κάπως θα ξεκουραστώ· και θα ασχοληθώ με άλλα θέματα, που θα 'ναι πιο ωραία. Και ολ' αυτά, προϋποθέτουνε την ύπαρξη μιας γνώσης και μια απόφαση, μα και να έχεις μέσα στα δυο σου χέρια, μια καρδιά, μια πίστη στο μυαλό σου. Γνωρίζω, από εμπρός μου, θα περάσουνε ξανά οι σιδερόφραχτοι ιππότες του Μεσαίωνα, οι Σταυροφόροι· τώρα όμως πια, θα ζω αλλού - υπάρχει κάπου και για μένα, έστω λίγη αγάπη, έστω λίγη σιωπή· ειν' αρκετή· ειν' αρκετός ο κόσμος μου· κι η καινούρια μου η γειτονιά. Γειτονιά μου, αντίο! Την καλήν εσπέραν μου, καινούρια γειτονιά! Τώρα πια ζω, νύχτα με νύχτα· τώρα παι ζω, χωρίς να ζω.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ