Η ΕΠΙΣΚΕΥΗ ΜΊΑΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Η ΕΠΙΣΚΕΥΗ ΜΊΑΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Επένδυα την ηλικία μου στην τύχη, κάθε, που συναντούσα μια θεά καινούρια. Απ' τα μεγάλα όρη, μέχρι τη σημασία μιας διαδικασίας καθορισμένης άνωθεν, μόνον μία ελευθερία, ύπουλη, μπορούσε να δικαιωθεί και να επιβιώσει. Η μυρωδιά φρέσκων μπαχαρικών, συνόδευε το πέρασμα γυμνών μελών μιας νεαρής γυναίκας. Και τα πουλιά, όπου πετούσαν καθ' απόγευμα, προς τ' ουρανού την άκρη, ήτανε μαύρα, ήτανε και τεράστια, όπως η σημασία μιας αναβίωσης κάποιων παλιών γιορτών - γινότανε κυρίως παρελάσεις, από άνδρες γυμνούς κι από γυμνές γυναίκες· θέμα έξοχο κι ερωτικό· ναι, επένδυα και στον έρωτα και στην σπουδαία του την σημασία - μου προκαλούσε τελικά μελαγχολία, όλη αυτή η κατάσταση, κυρίως, γιατί αυτοί, όπου απονέμανε τους τίτλους, με μοίραζαν: πότε εδώ, πότε εκεί· συνήθως δεν ρωτούσανε καθόλου και τελικά βρισκόμουν να ερωτοτροπώ. με πλούσιες, πλην όμως γερασμένες αρχόντισσες ή άλλες, προερχόμενες από την γραφειοκρατεία, ψυχρές τελείως, αλλά και επιθετικές και το πως τώρα ζω, είναι μεγάλο θαύμα. Δεν ήταν εύκολο να δραπετεύσω, όμως ήτανε τόσο όμορφα του Μάη τα λιμάνια, που πέρασα από μέσα τους, σαν να 'μουνα σταγόνες μιας βροχής· εντέλει, μπορεί και να 'μουνα αυτό κι απλώς να μην το είχα καταλάβει· ανήμπορος γαρ ή και πολύ ευαίσθητος, μιας και τότε οι βροχές, σήμαιναν τιμωρία κάθε ευαισθησίας. Μιλούσα όμως δυνατά με την τελευταία την φωνή, που μου 'χε απομείνει - επίτηδες· για να μ' ακούν και στο απέναντι χωριά και στην απέναντι την χώρα την μεγάλη. Συνήθως το τι έλεγα, μετά δεν το θυμόμουν· σημασία όμως είχε πως με ακούγανε και όταν μία φωνή ακούγεται, είναι σημαντικό· κι επηρεάζει, ασχέτως λέξεων, ασχέτως φράσεων και τελικά προτάσεων μεγάλων· ασχέτως εποχών του χρόνου· ασχέτως πράξεων, όπου ακολουθούν - δύνανται τελικά, τα πάντα να μετατραπούν σε τραγωδία, ανάλογα την μέρα, την εποχή και την δεκαετία (δες το και σαν μια ζαριά σ' επιτραπέζιο παιχνίδι). Για τα αποτελέσματα τελικά, πάντοτε είχα σοβαρές αμφιβολίες - δεν είχα γεννηθεί εγώ για τζογαδόρος και τα όνειρά μου, ήτανε διαφορετικά. Κάποτε είχα ονειρευτεί, πως ήμουν δάσκαλος, άλλοτε αξιωματικός κι άλλοτε ιερέας - ο καθείς και τα όνειρά του, που λένε· και η πραγματικότητα, κάτι το διαφορετικό. Όμως τα απογεύματα, κοίταζα μ' απορία, έρωτες να περνούν και αυτοκίνητα να φεύγουν μακριά. Τι ήθελα εγώ, ένας αστός, στους μικροαστικούς τους δρόμους; Μεγάλη μου αυτή η απορία και γύρω μου, υπήρχανε μόνο θλιβεροί υπήκοοι κι άρρωστοι , χωρίς καμία ελπίδα, γέροι. Τι ήθελα εγώ, ένας αστός, στους μικροαστικούς τους δρόμους; Ή πόσο να πέσει κάποιος χαμηλά, πριν να πετάξει; Συνέχιζα λοιπόν και κοίταζα μ' απορία, γυναίκες να περνούν, σέρνοντας καροτσάκια παιδικά - τα καροτσάκια μεγαλώναν γρήγορα· τα καροτσάκια γινόντουσαν τρελά αεροπλάνα και οι γυναίκες μόνες κλαίγανε γοερά - το σώμα μου λουζόταν με ιδρώτα κρύο, σκεπτόμενος το μέλλον. Είχα εμπρός μου μπόλικη δουλειά, για να μπορέσω να επισκευάσω την ελπίδα.

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ