ΔΙ ΕΥΧΩΝ

ΔΙ ΕΥΧΩΝ

Έτσι σκέφτηκε ο Άγγελος

σαν πέρασε από αυτή εδώ την πόλη:

να προσπεράσει και να σταθεί ελάχιστα -

ίσα, να δει κάποιους από τους τελευταίους

όπου παρέμεναν πιστοί στον Κύριό του.

Είδε όλα τα είδη μοναξιάς, ζωγραφισμένα

πάνω σε πόρτες και παράθυρα

διαμερισμάτων γκρίζων, που έκρυβαν μια

αγανάκτηση, μες στην κακομοιριά τους.

"Ο λόγος, στους ιερείς", είπε - κι εκείνοι

έκαναν πως δεν άκουγαν, ενώ τα περιστέρια

χαιρετούσαν ότι αγάπησαν και έφευγαν

προς χάος. "Και απ' το χάος, πίσω γυρνά

κάτι καινούριο", λέγαν οι εύπιστοι αστοί·

και θυσιάζαν τα παιδιά τους, για να πληρωθούν

λέει, οι γραφές ή να γλυτώσουνε οι ίδιοι

μιας και φιλοτομαρισμός, είναι παντοτινή

αξία, μέγιστη κι όποιος το αρνείται· ψεύτης.

"Δι ευχών των Αγίων...", ψιθύρισε και έτρεξε

να φύγει και εκείνος μακριά - μετά βέβαια

το έριξε στις μετάνοιες· η πραγματικότητα

είναι πραγματικότητα· και για Αγγέλους

και για Αγίους· τι στο καλό, θα γλίτωναν

οι άνθρωποι;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΚΙΤΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ