Ο κυρ Χριστόφορος, αφού κάθισε πιο άνετα στην καρέκλα του και ακούμπησε τα χέρια του επάνω στο τραπέζι, πήρε μια βαθιά αναπνοή και απάντησε στον Αναστάση.
-Παιδί μου, τώρα είμαστε καλά, αλλά περάσαμε πολύ δύσκολα χρόνια. Το δικό μου κατάστημα άντεξε. Άλλα έκλεισαν. Ας όψεται η κρίση, αλλά κυρίως εκείνος ο Φίλιππος Αγγέλου, που το πέρασμα του από το Δημαρχείο ήταν μια σκέτη καταστροφή.
Η Δώρα δαγκώθηκε και κοίταξε τον Αναστάση με νόημα. Εκείνος κατάλαβε και κούνησε το κεφάλι.
-Αναστάση μου αυτός ο τόπος καταστράφηκε και αυτό το κορίτσι εδώ (και έδειξε την Άννα) και ο νυν Δήμαρχος μας, καταφέραν και τον ανέστησαν και τον έκανα πάλι όμορφο, γραφικό και χαρούμενο. Θα είδες πόσο όμορφη και καθαρή είναι η πόλη, είπε μιλώντας με στόμφο ο κυρ Χριστόφορος.
Εκείνη την ώρα, ένα από τα μικρά παιδάκια, που έπαιζαν έπεσε κάτω και έκλαιγε. Η Άννα, ο κυρ Χριστόφορος και η μητέρα του παιδιού, έτρεξαν να του δώσουν τις πρώτες βοήθειες. Στο τραπέζι έμειναν μόνο η Δώρα και ο Αναστάσης.
-Τι συνέβη; Για ποιο πράγμα μιλούσε ο κυρ.Χριστόφορος;
-Α! Δεν τα ξέρεις Αναστάση. Εδώ έγιναν πράγματα και θάματα τα προηγούμενα χρόνια... Ο Φίλιππος Αγγέλου κάποια στιγμή κατέβηκε στην πολιτική σαν υποψήφιος δήμαρχος. Ο τότε δήμαρχος ο κυρ. Ανδρόνικος Παύλου, ήταν πλέον κάποιας ηλικίας. Είχε κάνει μεν ένα πολύ σημαντικό έργο, αλλά δεν είχε πια δυνάμεις να ανταπεξέλθει στην ρητορική του Φίλιππου, προστατεύοντας το. Και ο Φίλιππος έταζε απίθανα πράγματα και σε όλα απαντούσε με κραυγές, αλλά κραυγές μελετημένες, γιατί το ξέρεις Αναστάση, ο λαός παρασύρεται εύκολα. Κι έτσι ο Φίλιππος Αγγέλου έγινε με τρόπο θριαμβευτικό δήμαρχος της πόλης. Με το που πάτησε το πόδι του στο δημαρχείο, τα άλλαξε όλα. Μαζί με μια κοκορόμυαλη, αλλά καλλονή που είχε για σύμβουλο, κατάργησαν σε μια βραδιά όλες τις δημοτικές επιχειρήσεις και παρέδωσαν τις εκμεταλλεύσεις σε ξένη πολυεθνική εταιρία, η οποία αμέσως άλλαξε τους όρους των εργασιών. Οι ξένοι έδιωξαν υπαλλήλους, στους άλλους μείωσαν τις αποδοχές, κατάργησαν τους τοπικούς προμηθευτές και έπαιρναν για τις επιχειρήσεις τρόφιμα και είδη συντήρησης από τις χώρες τους με αμφίβολη ποιότητα και όχι βέβαια απαραίτητα πιο φθηνά, ενώ από επενδύσεις δεν έκαναν τίποτε. Μόνο στην αρχή μια δυο γιορτές για να δείξουν απλά πως υπάρχουν. Μετά με την δικαιολογία της μη παραγωγικότητας, έκλειναν μια - μια τις επιχειρήσεις. Οι άνθρωποι ήθελαν μόνο κέρδη, χωρίς να βάλουν δικά τους χρήματα... Με τα πολλά, στο τέλος έκλεισαν και τα λουτρά... Όπως καταλαβαίνεις, κλείνοντας τα λουτρά, η ανεργία στην πόλη, έγινε ένα καθεστώς που την έπνιξε, γιατί όλη της η οικονομία παραδοσιακά ήταν και είναι συνδεδεμένη με αυτά τα λουτρά. Καταστήματα έκλεισαν, οικογένειες διαλύθηκαν, φιλίες τερματίστηκαν... Τον τελευταίο του χρόνο στην πόλη, ο Φίλιππος κυκλοφορούσε μόνο με συνοδεία μπράβων. Ειπώθηκαν πολλά για τις κάτω από το τραπέζι σχέσεις του με τους ξένους της πολυεθνικής. Στις τελευταίες εκλογές δεν κατέβηκε υποψήφιος. Ο νέος δήμαρχος, με την βοήθεια της Άννας έδωσαν μεγάλες μάχες για να κρατήσουν στην ιδιοκτησία του δήμου τα λουτρά και τις εκμεταλλεύσεις του και μετά για να τις αναστήσουν. Λεφτά δεν υπήρχαν για να τις ξαναφτιάξει πάλι ο δήμος με δικές του επιχειρήσεις, ούτε το πολιτικό καθεστώς της χώρας βοηθά πια τέτοια εγχειρήματα, όσο τίμια και αν είναι, έτσι αποφάσισαν να μοιράσουν τις εκμεταλλεύσεις σε νέους επιχειρηματίες από την περιοχή, με χαμηλά ενοίκια, ώστε και αυτοί να αντέξουν τις οικονομικές πιέσεις της εποχής μας και να αναπτύξουν τις επιχειρήσεις τους, αλλά και να βγάλει κάτι και ο δήμος. Βάλανε δε και όρους, που δεσμεύουν τους επιχειρηματίες να διατηρούν στα μαγαζιά που έκαμαν την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της λουτρόπολης. Έτσι τα λουτρά λειτούργησαν ξανά, οι επισκέπτες άρχισαν να γυρίζουν και ο κόσμος να έχει δουλειές. Αυτή είναι η ιστορία αυτής εδώ της πόλης τα χρόνια που απουσίαζες. Όσο για τον Φίλιππο, δεν πήγε χαμένος τελικά, καθώς οι πολυεθνικοί κάπου κατάφεραν να τον βολέψουν. Και βέβαια όσοι ζούσαν την εποχή της δικής σας διαμάχης, σε βλέπουν πια ,με σεβασμό και συμπάθεια, αφού τον γνώρισαν καλά...
Ο Αναστάσης άκουγε με προσοχή τα λόγια της Δώρας, μαθαίνοντας πράγματα που δεν ήξερε, με κάποια ομολογουμένως έκπληξη.
-Δώρα μου, είχε χαθεί το μέτρο σε αυτή την πόλη. Όταν το μέτρο μαζί με την λογική γύρισε πίσω, έφερε μαζί του και το χαμόγελο. Και το μέτρο και η λογική, πρέπει να μείνουν και να γίνουν κανόνας για όσους διοικούν. Όσο για μένα, είμαι εδώ για να δημιουργήσω και για να προσφέρω. Δεν γύρισα σαν εκδικητής, ούτε σαν τιμωρός. Το μυθιστόρημα "Ο κόμης Μόντε Κρίστο", δεν μου άρεσε ποτέ. Την τιμωρία σε αυτούς που πρέπει, την δίνει ο χρόνος. Το μίσος δεν έχει νόημα, γιατί το μόνο που κάνει είναι να μας βαρύνει τις ψυχές και να μας τρώει πολύτιμο χρόνο δημιουργίας, απάντησε ο Αναστάσης.
Η Δώρα του έπιασε το χέρι...
-Μιλάς τόσο σοφά...του είπε.
Εκείνη την ώρα έφτασε στο τραπέζι η Άννα.
-Τι λέτε; Ρώτησε.
-Για τα κατορθώματα του Αγγέλου, απάντησε η Δώρα.
Η Άννα παίρνοντας μια πολύ σοβαρή έκφραση στο πρόσωπο της, κούνησε το κεφάλι της με νόημα.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου