ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

      Έζησε μια ζωή, στα όρια της απολύτου υπομονής. Η πατρίδα του, τον κατέτασσε πάντοτε στους νεκρούς. Ότι καλό είχε ως τότε ζήσει, του είχε έλθει από πολύ μακριά. Του μάθανε από μικρό, να μην πιστεύει σε ανάκτορα, ούτε και σε ναούς, που είχανε βγει προς πώληση. Όταν κατάλαβε, άρχισε να απομακρύνεται αμέσως. Εμπιστοσύνη πια δεν είχε σε κανένα και σε τίποτα. Άγγιξε την καρδιά του, όταν οι άλλοι επευφημούσαν έναν πρόεδρο ομάδα – η καρδιά του ήταν αλλού και χτυπούσε με ρυθμό, διάφορο. Είπε «αμήν» κι αλάφρωσε από τις αμαρτίες, που του είχανε κάποτε φορτώσει – μπορεί και να ερωτεύτηκε· το μυστικό ήταν δικό του· και το φύλαξε πολύ καλά.

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ