ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ

      Κι έτσι τελείωσε κι αυτή η μέρα, αγνοώντας, τα πάντα, απ’ όσα έχουνε συμβεί εντός της και φεύγει, παίρνοντας απ’ το χέρι της, την καλλονή της γειτονιάς και οδηγώντας την σε δρόμους, που κρύβουν μέσα τους, μονάδες μοναξιάς. Έτσι ή αλλιώς, η μοναξιά υπάρχει – είναι ζωντανή, κάθε, που ο ήλιος δύει. Φύγανε οι δικοί της χρόνια πριν, φύγανε και οι άλλοι, αφήνοντας ανοικτό της αναζήτησης τον χώρο. Και απ’ εκεί η μνήμη και από δω κάτι πραγματικό, ο έρωτας σαν αποτέλεσμα, είναι κι αυτός κρυμμένος. Μόνες τους πια, αυτή κι η μέρα, αναμένουνε ν’ αποδοθεί το δίκαιο του θαύματος, έστω για μια φορά και σ' εκείνες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΒΟΥΝΑ ΜΕ ΡΗΤΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ