ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Η ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ

      Κάθε απόγευμα, έχει και μια αθέατη μεριά.

      Μπορούνε να την δουν καλά, οι μυημένοι μόνο.

      Όπως και την ξανθιά αγγελική μορφή γυναίκας, που αγωνίζεται για να ξεφύγει από την ενοχή, όπου δεν την γνωρίζει· και που δεν την υποψιάζεται καν ότι υπάρχει, ζώντας τα πάντα γύρω της,  μέσα απ’ έναν τρόπο σκέψης, μοναδικά απλοϊκό· μες από ένα τρόπο σκέψης, που είναι μοναχά δικός της.

      Αυτοί, που είναι όμως πραγματικά δικοί της· της είναι πλέον άγνωστοι ή είναι αποκρουστικοί – γιατί αλίμονο στο τέρας, όταν του τύχει ν’ αγαπά μια πεντάμορφη.

      Το παν ειν’ όμως ένα μέλλον· ένας χρόνος μέλλοντας, όπου μπορεί και να μεταμορφώνει – τους ανθρώπους, που ξεκινήσανε κάποτε να περπατούν, με σταθερό το βήμα, προς τις αιώνιες αξίες.

      Και όπου δεν διστάσανε ν’ αποδεχθούν κανένα λάθος, διορθώνοντας το ή προσπερνώντας το με ταχύτητα, που ξεπερνά τους πρωταγωνιστές ενός τυχαίου παρελθόντος· μπορεί και φαύλου.

      Ένα χειμωνιάτικο κακό συναπάντημα της μοίρας· ένα χορτάρι, όπου το καλοκαίρι πάνω του, σερνόταν μια οχιά· μια επιτυχημένη εκτέλεση ενός μελλοθανάτου· ο ήχος μιας σειρήνας· ο στεναγμός ενός πουλιού· αυτός, που ξέρει, το πότε πίσω από την μάσκα του άσχημου, κρύβεται η πιο μεγάλη ομορφιά.

      Και συμβουλεύει· και επιλέγει, δείχνοντας, καλύπτοντας ένα κενό…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΠΑΧΑΡΙΚΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ