ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ "Η ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ"

   Η Δώρα χαμογέλασε επιδοκιμάζοντας. Μετά λίγη ώρα η Ελένη ευχαρίστησε για το κέρασμα και την παρά την Δώρα και έφυγε. Η Δώρα την αποχαιρέτησε με μια χαρούμενη αγκαλιά, από αυτές που μόνο εκείνη ήξερε να δίνει. Τα μεγάφωνα της καφετέριας έπαιζαν το "Ηotel California" των Eagles και η Δώρα άρχισε να διαβάζει ξανά το βιβλίο του Αναστάση...

   <<Οι πόλεις μας, είναι προσωπογραφίες διαφόρων εποχών. Κάθε πόλη και το πρόσωπο μιας εποχής. Κάποιες πόλεις έχουν πιο πολλά από ένα πρόσωπα, θυμίζοντας πολυπρόσωπους θεούς, σαν τον Ιανό. Κάποιες άλλες πόλεις, είναι πια νεκρές, περιμένοντας κάποιο θαύμα ή κάποιον περαστικό Άγιο που θα τις αναστήσει. Οι πιο πολλές πόλεις γεννήθηκαν από ανάγκες. Ορισμένες από αυτές δίπλα στην θάλασσα, με ένα λιμάνι στο κέντρο τους, ενώ άλλες πάνω  σε στεριανά περάσματα  επάνω στις διασταυρώσεις εμπορικών δρόμων. Κάποιες σε σημεία ανεφοδιασμού καραβανιών, ενώ άλλες σε θρησκευτικά κέντρα. Υπάρχουν δε και πόλεις που κτίστηκαν δίπλα σε πλουτοπαραγωγικές  πηγές αλλά και σε παραθεριστικά κέντρα. Στον πέρασμα των χρόνων πολλές πόλεις άλλαξαν σημασία και ρόλο. Μερικές έγιναν αστικά κέντρα, ενώ άλλες υποβαθμίστηκαν.  Όλα είναι τελικά ,ζητήματα των εποχών. Χώρες και αυτοκρατορίες πέρασαν και χάθηκαν, παίρνοντας μαζί τους πολλές από τις πόλεις τους.

   Το μόνο που απομένει πάντα σε κάθε πόλη, είναι η μυρωδιά αυτών που την έφτιαξαν. Στην Πέτρα νιώθεις την μυρωδιά των εμπόρων που σταματούσαν τα καραβάνια τους, για να προχωρήσουν μετά μέσα στην έρημο. Ενώ στον Νέα Υόρκη νιώθεις την μυρωδιά των πρώτων Ευρωπαίων που επιβιβάστηκαν ψάχνοντας για την τύχη τους και χάραξαν τα όρια  της φτιάχνοντας εκεί ένα λιμάνι μέγα. Γιατί λιμάνι ήταν, για να εξελιχθεί μετά σε οικονομική αλλά και πολιτιστική πρωτεύουσα όλου του πλανήτη.

   Θ έλουν και οι πόλεις τύχη για να δημιουργηθούν, μα μεγαλουργήσουν και να εξελιχθούν. Έτυχε ο Μέγας Κωνσταντίνος να περάσει από την αρχαία μικρή πολή που την έλεγαν Βυζάντιο, να του αρέσει η τοποθεσία και να δημιουργήσει εκεί την Νέα Ρώμη. Ή έτυχε ο Αννίβας Βάρκας να βρει μια απάνεμη και βολική περιοχή για να αράξει τα καράβια του, κάνοντας την λιμάνι και έγινε εκεί η Βαρκελώνη.

   Τύχη, άνθρωποι και χρόνος είναι οι πόλεις μας και μέσα του ατέλειωτες μικρές και μεγάλες ιστορίες ανθρώπων διάσημων ή πολύ απλών.>>

   Η Δώρα έκλεισε το βιβλίο. Έμεινε λίγο να κοιτάζει τον κόσμο που περνούσε βολταροντας απέναντι της. Κάλεσε τον σερβιτόρο, πλήρωσε τον καφέ και ξεκίνησε την πορεία προς το πατρικό της.

ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ "Η ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ"

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ