ΠΥΡΓΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

      Μια εποχή, ζούσε μέσα σε ένα πύργο· από τους κοντινούς, κανείς δεν της μιλούσε. Της μιλούσανε όμως τα πουλιά- οποία τιμή, διότι τα πουλιά, γνωρίζουν ν’ αγαπούν απ’ τους ανθρώπους πιο πολύ. Τότε ήταν που έμαθε να ακούει μουσικές ηλεκτρικές- όταν ήθελε ήτανε πολύ μπροστά από το γίγνεσθαι, μα συνήθως βαριόταν τόσο πολύ, που το έριχνε στο κέντημα, όπως τα χρόνια τα παλιά. Μόνο όταν ο ήλιος έπεφτε, έβγαινε στο παράθυρο και κοίταζε τις αποχρώσεις του ροζ, όπου υπήρχαν στον ορίζοντα, προσπαθώντας να μαντέψει κάτι· ο έρωτας για κείνη ήτανε κάτι το πολύ ξεπερασμένο· ή έτσι ήθελε να δείχνει προς τα έξω, αφού παντού παραμόνευε πάντοτε ο κίνδυνος μιας παρεξήγησης. Αυτό όμως την εξαντλούσε· γι’ αυτό τα βράδια, μπροστά στο αναμμένο τζάκι, έκανε έρωτα ομαδικό, με κάποιες πανοπλίες ιπποτών, που ήταν ξεχασμένες εκεί χιλιάδες χρόνια- φυσικά αυτό, δεν το έμαθε ποτέ κανείς, αφού οι λαμαρίνες δεν μιλούν ποτέ· όπως και οι οπτασίες και τα όνειρα. Στο κάτω κάτω, την μοναξιά του ο καθείς, μπορεί να την περνάει όπως θέλει· κι εκείνη ήθελε,  όλοι να την περνάν για μόνη ή ήθελε να βρει εραστή ανώτερο από τους τοίχους ενός πύργου- αλίμονο, ποιος εραστής θα είχε τόσο μεγάλη εμπειρία ή ποιος άγγελος θα μπορούσε να εμφανιστεί κηρύττοντας την προστυχιά. Υπήρχαν  όμως και στιγμές, που η εποχή προσπερνούσε τον πύργο· τότε έλεγε μονάχα «όχι», σε κάθε πρόταση, που της γινόταν από κάποιον ταπεινό- ήταν παροδικό όμως φαινόμενο, γιατί οι τοίχοι ήτανε από γκρίζα πέτρα και άντεχαν ακόμη και στις πλέον βάρβαρες επιδρομές. Ένα φεγγάρι χειμωνιάτικο, της πρότεινε μια λύση- ίσως ήταν η πρώτη φορά, που σκέφτηκε να φύγει, όμως ήταν κι αυτό ένα είδος δέσμευσης ή ένα ρίσκο, που δεν ήθελε ποτέ να πάρει. Όταν στην εποχή μου κούρσεψα τον πύργο, βρήκε εντός του, μονάχα ένα γυναικείο σκελετό και κάποιες σκουριασμένες πανοπλίες σκόρπιες, πάνω σε κρύο πετρώδες πάτωμα. Α! Ήταν και ένα λυχνάρι που έκαιγε· όμως όποιον κι αν ρώτησα, δεν ήξερε κανείς το ποιος με λάδι το τροφοδοτούσε.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ "ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ"

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ