ΑΠΕΝΑΝΤΙ
ΣΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ
Εξάρτηση
από τα χρώματα
Και
πιο πολύ από το γκρι.
Εξάρτηση
από τον χρόνο
Κι
από την εξαπάτηση
Που
αφειδώς προσφέρει.
Φέτος
ήτανε τραγική
Η
τελική συγκομιδή.
Φέτος
μια νηνεμία
Σάρωσε
τα πάντα.
Απόγευμα
υγρό, απόγευμα απόκοσμο,
Απόγευμα
δίχως καινούριο ήλιο.
Θαυμάσια...
Όντως, δεν ξέρω
Τι
ακριβώς υπάρχει παρακάτω.
Υπάρχει
χρόνος, υπάρχει και χαμένη περηφάνια,
Υπάρχουν
άγγελοι και ποιητές
Και
πέρα από κει το χάος.
Κάπου
αρχίσανε ξανά
Οι
οικοδομικές οι εργασίες
Μυστικά
και ελαφρά πατώντας.
Η
ανθρωπότητα κινά
Για
τελικό ταξίδι.
Ρίχνω
τις κάρτες μου,
Είμαι
ο γνώστης της σειράς -
Σας
κρύβω τι θα γίνει.
Μάρτης
μου: το επόμενο σκοτάδι.
Ουδέποτε
αρνήθηκα τους δαίμονές μου.
Πιστός
κι αδύναμος, ήμουν γιαυτούς μοιραία
συντροφιά.
Άλλωστε,
δημιουργείται η ζωή - δεν ψάχνει
Κι
εγώ ουδέποτε υπήρξα τυπικός,
Μονολογούσα
δυνατά
Απέναντι
στα τέσσερα φεγγάρια
Της
αποκαλύψεως, της συνοχής, της ενοχής,
Του
φόβου και της δόξας.
Δόξα,
λοιπόν, στον ουρανό του απογεύματος
Και
μπράβο σε αυτούς
Που
ξέρουνε να διαχειρίζονται την προσφυγιά
Κι
όχι να ξεπουλάνε.
Τι
σημασία έχει η ζωή; - ρώτησε κάποτε
Ο
τρίτος καβαλάρης.
Και
του απάντησε ο άνεμος, πως:
Τη
ζωή κινούν οι αριθμοί
Και
τα σκοτάδια μεγαλώνουν τους χειμώνες
Και
μία μεγάλη φυλακή
γεμάτη
με Πρωτοχρονιές και με Χριστούγεννα
Μοιάζει
με Θεία Κωμωδία...
Θεέ
μου, συγχώρεσέ μας τους αμαρτωλούς.
Τα
σχέδια είναι παλιά
Και
πλέον πράγματα πολλά
Έχουν
αλλάξει - πάλι.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου