ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΕΠΟΧΗ

ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΕΠΟΧΗ

Περιοριζόταν τα βιώματα των υψηλών κυπαρισσιών, από τις γύρω τις τεράστιες τις στέγες· στους δρόμους περπατούσαν μονοσάνδαλοι κι είχα τα κλίματα, στους κήπους μεγαλώσει.

Πόση ανωνυμία πια, κανείς μπορεί ν' αντέξει;

Οι συνεργάτες οι παλιοί, ειν' πια ακριβοθώρητοι - χάθηκαν πια τ' αρχαία μονοπάτια κι η εκκλησιά κάνει παρά με τα πεύκα· πάνω στα πεύκα στέκουν περαστικά πουλιά κι αυτά για λίγο μόνο.

Κάναμε πολλά ταξίδια τελικά, για ν' απομείνουμε εδώ· εικόνες ξεσκισμένες απ' τον χρόνο· ή μόνο λίγο θέαμα - όπως θα έλεγε κανείς: ένα μπαστούνι· πότε στηρίζει, πότε χτυπά και πότε λιώνει στην γωνία μοναχό, απ' την πολυκαιρία.

Έπαιξα το θάρρος μου στα ζάρια. Σε επαρχία χάθηκα, σ' ιεραποστολή. Αυτό που πρέπει κι όσο πρέπει, είναι ότι υπήρχε· ότι δεν ειχ' εκτιμηθεί από κανένα. Και τελικά, κανείς δεν ξέρει από πριν, πως φτιάχνεται απ' όνειρα η νύχτα. Φταίει ο ήλιος, που ακόμη παρασέρνει, με το φως του: ερπετά, ανθρώπους και πουλιά - σημαντικό το ευσταθές, γιατί μετά θα πέσεις.

Το δίκαιο της γειτονιάς, βρίσκει την πλήρη του εφαρμογή, στους δρόμους. Το καλοκαίρι, αν δεν χαλαστεί, απογυμνώνεται, σαν νεαρή κοπέλα, μόνη της, πριν απ' το πρώτο μπάνιο. Όσο για το αρνητικό το θέαμα, μιας μύτης προς τα πάνω, φυσάει Λίβας κι η φωτιά, τις γλάστρες μεγαλώνει.

Αυτό θα πει:"εντός του χρόνου".

Αυτό θα πει:"των κεκτημένων διατήρηση".

Σαν κάτι το πολύ απλό, που κρύβεται σε τέρατος το στόμα· σαν κάτι πολύ δύσκολο και κάτι που φοβίζει - όριο του βασιλείου μου στερνό: η ποίηση· αυτή μονάχα.

Τα καίρια ζητήματα, τα είχαν σημαδέψει με αστέρια - γιαυτό κοίταζα προς τον ουρανό· γιαυτό ερωτευόμουνα πραγματικά, μόνο το καλοκαίρι. Κι έπειτα, σαν φθινοπωριαζε, θυμόμουνα ποιος ήμουν και μετάνιωνα (οι τρεις φορές, δεν ήτανε για μένα αρκετές) - δεν γνώριζα και τον Θεό (κάποιος θα έπρεπε να με ακούσει)· έτσι κοιμόμουνα τις Κυριακές, σ' απόμερα παγκάκια.

Τάιζα και τα περιστέρια με ιδέες· κι αυτό δεν το ξεχάσαν οι μεγάλοι οι πιστοί - κάπου ανάμεσα στα λόγια των τρελών και στις κινήσεις των καινούριων στρατευμάτων, χάθηκε η καινούρια εποχή.

Προφανώς· μαζί της κι εγώ.

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ