ΤΟ ΔΟΞΑΡΙ ΤΟΥ ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΥ ΤΕΛΟΥ

ΤΟ ΔΟΞΑΡΙ ΤΟΥ ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΥ ΤΕΛΟΥ

Η θάλασσα τραγουδούσε. Τα μυρμήγκια σκάβαν τις νέες τους φωλιές. Ο ανεμόμυλος γύριζε αριστερόστροφα - έλιων' η πέτρα, σπόρους από σιτάρι.

Συνήθως έβρεχε εκείνες τις ημέρες. Κι οι άνθρωποι για να σωθούν, φορούσαν όλοι φόρμες. Φόρμες σε κάθε νούμερο - φόρμες σε κάθε χρώμα.

Όλοι, πλην κανενός, δηλώνανε αθώοι και παραδέχονταν μόνο την γεύση του καφέ σαν κάτι που αξίζει· από χιλιάδες πράγματα απλά, αρχίζ' η ανομία - από χιλιάδες πράγματα απλά, αρχίζει ο εξαναγκασμός σε πίστη των ανθρώπων.

Η ύπαρξή μου, εξαρτούνταν από μένα· κι όσο οι ακτίνες του φωτός αυξάναν συνεχώς κάποια απόσταση, ο αυτοματισμός των μηχανών, γινόταν φυλακή - κοινό μου, φυσικά οι λίγοι· κι όχι οι εξουσιαστές.

Οι περισσότεροι ξεχνούσαν· και τρέχαν για να βρουν ψωμί τις Κυριακές. Ήταν το δίκαιο των ταξιδιών, η τελική αργοπορία. Κι όπως ο πόλεμος, έφτιαχνε πρόσωπα καινούρια, οι στρατιώτες δούλευαν μέσα στην μοναξιά· πεθαίναν μέσα στην μοναξιά και επιδείκνυαν την δόξα στους νεκρούς, φορώντας περικεφαλαίες (άλλες που είχαν πάνω κέρατα και άλλες με λοφία.

Βέβαια, ούτε κατ' οίκον, ούτε και κατ' επιλογή, δεν δόθηκε στον κόσμο μας, ποτέ αλήθεια, με του Γουλιέλμου Τέλου το δοξάρι - σαφώς, ο θάνατος, που 'ρχετ' απότομα, είναι μια τιμωρία· για τους άλλους.

Η πόλη, είχε όνομα· είχε πρωί, είχε και μεσημέρι· αυτό θα πει, πως τίποτα και ποτέ δεν είναι σίγουρο καθόλου. Και βαδίζοντας προς ένα τέλος, η μέρα, συνήθως βάζει όπισθεν - προϊόν κεκτημένου πάθους.

Αυτό το πάθος, αγαπήθηκε απ' όλους· αυτό το πάθος, σκότωσε μέσα στην μέγιστή τους ομορφιά, τις μαργαρίτες. Αυτό το πάθος, βρέθηκε να βάζει τις χορδές, πάνω απ' τους ανθρώπους - οι άνθρωποι σπάζουν απ' τις χορδές πιο εύκολα, πιο τραγικά και πιο αστεία· εξ ου και το ειρωνικό χαμόγελο, όσων έχουν πεθάνει.

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ