ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Προαύλιο εκκλησιάς κάπου στην επαρχία - παιδιά να παίζουν αυτοσχέδιο ποδόσφαιρο κι ο ήλιος να τελειώνει ένα ζωγραφικό του έργο, πριν να οριστικά αποχωρήσει.

Τόσο πολύ εύκολο, την ομορφιά ν' ανακαλύψεις - η πιο σπουδαία η δουλειά, γίνεται μες στην φύση.

Ασφαλώς και το ξερα, από πολύ πιο πριν και είχα λάβει τότε μέτρα αυστηρά: μολύβια, μπογιές και μπλοκ ιχνογραφίας - δεν είχα λύσεις άλλες, αφού, θα έπρεπε να κάνω κι αλλαγές.

Σύντομα θα ερχόταν και οι μέρες, όπου η ιστορία, θα γραφότανε αλλιώς - και θα μιλούσανε οι πάντες μας σχεδόν, μια γλώσσα, βγαλμένη από ψαλμωδίες εορτών σπουδαίων, που ήτανε εμπρός μας και μας προσκαλούσαν να γιορτάσουμε και μεις για ένα καλοκαίρι.

Κίτρινο, κόκκινο κι ύστερα ένα μαύρο· υπήρχαν όμως και αστέρια· ένα μεγάλο, φωτεινό, είχε σταθεί επάνω στου καμπαναριού την άκρη, θυμίζοντας, πως δεν τελειώνει γύρω μας το σύμπαν και πως αργότερα, θα 'χαμε επισκέψεις - ο Λάζαρος θα νεκρανασταινόταν, γι' ακόμη μια φορά κι αυτό ήταν μια ένδειξη ότι...

Γι' αυτόν το λόγο ακριβώς, τότε, υπήρχανε τα βράδια, τα ποτά και οι παρατηρήσεις, που έκανα, κοιτάζοντας τις πέτρες, που σχημάτιζαν τα τέρματα, του αυτοσχέδιου γηπέδου των παιδιών - σαν το παιχνίδι τελειώσαν, είχε νυχτώσει και πλέον τίποτε, δεν υπήρχε για να δω ή για να αγοράσω, έτσι χειροκροτούσα μια μαϊμού, που χόρευε ταγκό και σουίγκ, στα πανηγύρια, απολαμβάνοντας, τις όποιες εκαιρέσεις προγραμμάτων, σαν πράξεις εντελώς ερωτικές.

Εν τέλει, ήτανε όλα ποίηση, αλλά ουδείς μπορούσε να το καταλάβει, μιας και οι τότε ποιητές, είχανε εθιστεί στις ομοιοκαταληξίες και στους συλλαβισμούς αναρχικών πεδίων· άλλοι τότε, με είχανε πει τρελό και άλλοι πρωτοπόρο - όμως τον μαύρο κύκνο, τον αγαπούσα και ας ψώνιζε από τα σούπερ μάρκετ.

Τι παιδί του λαού, θα ήμουνα διαφορετικά;

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ