Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

            Αναπολούσε συνεχώς η παιδική του ηλικία – αυτός, που όταν ήτανε μικρός, βιαζότανε να μεγαλώσει. Οι μέρες του, γινόταν συνεχώς και πιο μεγάλες και οι Χαιρετισμοί δεν θα αργούσαν. Κάθε Παρασκευή απόγευμα και κάθε Μάρτη – αχ . πως θυμότανε τον τελευταίο Μάρτη, που έμενε Θεσσαλονίκη… Άλλα δυο χιλιάδες χρόνια, μετά την γέννηση Χριστού κι όλα μπορούσαν να αρχίσουνε και πάλι απ’ την αρχή. «Όλα για τον χρόνο λοιπόν», σκέφτηκε· και αποφάσισε να κοιμηθεί – στα όνειρα ο χρόνος, χάνει την εξουσία του.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΙΝΗΣ